TTG Team 2022

Maak kennis met ons peloton!
Krachtig kwetsbare mensen die in 2022 zullen werken aan hun eigenste Tour de Force.
Sinds januari trainen ze samen in groep.
Maandelijks volbrengen zij een grote brevetrit om hun sportieve balans op te maken.
De brevetritten verspreiden zich over verschillende regio’s in België.
Indien zij alle stempels op hun brevetkaart behaalden, mogen zij hun Tour de Force aanvangen.


Hun ultieme Tour de Force ?
Dat is een bikepacking tocht langs de Belgische grens.
Van 4 september tot en met 18 september 2022.
1000 km in groep, en dat 14 dagen lang.

Rob Scheepers

°25/4/1975

Ik woon in het landelijke Retie

Ik heb mij ingeschreven om dat het mij een aangename manier lijkt om mijn sociaal netwerk te vergroten, nieuwe mensen ontmoeten. Proberen het taboe rond een pyschische kwetsbaarheid te verkleinen of doorbreken. Het fietsen in groep en de sportieve uitdaging zijn tot slot ook een aanzet geweest om mij in te schrijven.
Mijn grootste sportieve uitdaging tot nu toe: met de fiets is een tocht naar Eindhoven en terug, 110 km. Ik wandelde ook al van Retie naar Bladel, een tocht van 40 km

Ik zou niet kunnen leven zonder : lekker eten, het geluid van de stilte en mijn fietstochten.

Rafaëlle Lelièvre

°29/01/1975

Ik woon in de stad Antwerpen

Ik schreef me in omdat ik graag uitdagingen aan ga, maar wanneer er een kans is dat ik ze niet zal kunnen realiseren, krijg ik faalangst. Als de prestatie dan effectief niet lukt, kan ik dat heel lang niet loslaten. En daar gaat Trappen Tegen Grenzen voor mij om: met je eigen grenzen geconfronteerd worden en ermee leren omgaan. Niet alles kan of moet perfect zijn.
Mijn grootste sportieve uitdaging tot nu toe: Onlangs liep ik voor de eerste keer een halve marathon. Daar ben ik best fier op!  Als beginnend fietser vond ik de Dirty Boar ladies Ride in de Hoge Venen ook best pittig. Ik viel net niet om op de steilere hellingen, zo traag ging ik omhoog 🙂 

Ik zou niet kunnen leven zonder : Sport, liefde en taart … Of nee, familie, lachen en reizen.
Wacht… natuur, muziek en koken.  En lezen. En dansen. Ja, en taart dus he.

Stijn Detemmerman

°1/10/1984

Ik woon in Waterland-Oudeman, een grensgemeente met Nederland

Ik heb me ingeschreven voor TTG om mee het taboe te helpen doorbreken dat er nog heerst rond een psychische kwetsbaarheid. Het helpt me ook in het verlies van mijn tweelingbroer. Maar ook om mijn eigen kwetsbaarheid om te buigen in een kracht en als groep samen onze grenzen te verleggen.
Mijn grootste sportieve uitdaging tot nu toe : Toen ik 17 jaar was ben ik mee met een groep vanuit België (Zomergem) tot de voet van de Pyreneeën (Pau) gefietst op een week tijd. De machtige gevarieerde landschappen en de zon op onze snoet met af en toe een bui kregen we in ruil.

Ik zou niet kunnen leven zonder : Mijn fiets, omdat fietsen therapie is voor mij. Mijn fietshelm, die me toch al eens goed opgevangen heeft. En mijn busje, omdat ik heel afgelegen woon en hij een deel van mijn vrijheid is.

Fanny Lason

°15/3/1989

Ik woon in Wetteren (Regio Gent).

Ik heb me ingeschreven voor TTG toen ik een berichtje zag op de facebook-groep van Madam Vélo. Eerst en vooral sprak de 1000 km rond de grens van België mij aan als sportieve uitdaging. Ik kreeg direct kriebels in de buik en goesting om mee te doen. Ik vind het een super initiatief en kan me zeker herkennen in het gebruik van de fiets bij psychisch herstel. Ik kocht in maart mijn fiets als verjaardagscadeau voor mezelf. Een week later kwam de eerste lockdown, en zo heb ik snel een hechte onvoorwaardelijke band opgebouwd met mijn ‘specializedke’. En plus, ik wil graag mijn steentje bijdragen om het taboe rond psychische kwetsbaarheid te doorbreken en vind dit een productieve manier.
Mijn grootste sportieve uitdaging tot nu toe: Een 10-daagse kanotrip in het zuiden van Zweden tijdens een bloedhete zomermaand. Een kano met kampeergerief telkens ook nog eens in en uit het water halen, is zeker niet te onderschatten. Maar ik zou het direct opnieuw doen.

Ik zou niet kunnen leven zonder : Dieren, naast mijn hond Boris (foto) heb ik nog 3 katten (Xin, Xan en Felix). Ochtendkoffie, Ik ben mezelf nu al aan het afvragen hoe ik in september koffie zal kunnen meenemen. Liefde, zowel in relationele als in ruimere zin. Ik voel veel liefde voor de natuur, voor dieren en voor kunst/creatie. Ik kan enorm genieten van verwondering.

Elias De Baere

°17/3/1957

Ik woon aan t zeetje, in Bredene.

Ik heb me ingeschreven voor TTG omdat ik bijzonder graag fiets en mij bijzonder goed thuis voel bij mensen met een psychische kwetsbaarheid. Het zal ons (de groep) een kans bieden om elkaar te leren kennen, elkaars gevoeligheden te begrijpen en ermee om te gaan. Met soortgenoten is het gemakkelijker om hierover van gedachten te wisselen. Het fietsen als bindmiddel.
Mijn grootste sportieve uitdaging tot nu toe: Een echt grote uitdaging kan ik niet direct noemen. Eigenlijk heb ik een aaneenschakeling van uitdagingen gekend. Gaan fietsen in de Ardennen, tochten met de wielerclub. Telkens weer toch één of andere uitdaging aanwezig. Als ik er dan toch eentje in het bijzonder zou noemen, dan het meefietsen met ‘Trappen Tegen Grenzen’, één dag, vorig jaar in september. Een hele belevenis waar ik lang naar uitkeek en waar ik enorm van genoten heb en waarvan ik nu nog nageniet. Het was uitdagend omdat ik helemaal niet wist waaraan ik die dag begon.

Ik zou niet kunnen leven zonder : Mijn vriendin en mijn kinderen zou ik bijzonder moeilijk kunnen missen in mijn leven. Dit ondervind ik vooral nu, tijdens de corona-periode. Het is niet mogelijk met mijn kinderen samen te komen hetgeen toch een zware dobber is. Verder is mijn keuze destijds om aan te zee te komen wonen (ben afkomstig van Beveren-Waas) een ware zegen gebleken; dit zou ik heel moeilijk nog kunnen terugdraaien.

Kim Michhoudt

°13/9/1984

Ik kom uit Gent.

Ik heb TTG leren kennen door mijn beste vriendin. De eerste keer dat ik mee fietste, was een benefiet ride in Antwerpen.Het ontdekken van een andere manier van bewegen, in de ruime zin, sprak mij enorm aan. Op de fiets beweeg ik niet alleen fysiek, maar ook mentaal komt er vanalles in beweging. De duizend kilometer lijkt mij een fantastische uitdaging om grenzen te verleggen. Zowel de grenzen rond mijn eigen kwetsbaarheid, mentaal en fysiek, als de grenzen rond het taboe van mentale kwetsbaarheid in onze samenleving. Bovendien zou het een mijlpaal zijn in mijn persoonlijk proces.
Mijn grootste sportieve uitdaging tot nu toe: Een bikepackingtocht van drie dagen waarin ik in totaal een 300km fietste met teamgenoten van TTG. Hier heb ik nog lang van nagenoten.

Ik zou niet kunnen leven zonder: Mijn huisje op wielen. Ik woon in een camper “My home is where i park it”. Ik geniet dan ook van onderweg met mijn partner in crime, mijn hond Suerté. Ik zou ook niet zonder de natuur kunnen die mij op tijd de nodige rust brengt.

Joeri Favette

°11/12/1980

Ik woon momenteel in s’Gravenwezel, aan de groene rand van de stad Antwerpen. Geboren en getogen in centrum Antwerpen. Vroeger fan van de drukte, nu grotere fan van groen en kwetterende geluiden.

Al een tijdje houd ik TTG in het oog en zie daar veel moois. Over zacht zijn voor jezelf. De vele foto’s met de pracht aan paadjes en de glimlachen van het TTG peloton maakte me zelf aan het lachen.
Dus nu is de dag er dat ik met trots kan zeggen, ik heb me ingeschreven bij TTG. Doordat ik zag dat het niet gaat over de coolheid van de fiets gaat maar meer over de zachtheid van wie er op fietst is de inspiratie om deel te nemen gestaag gegroeid. Sinds ik terug ben uit Vlaams Brabant heb ik m’n motor op stal gezet en het verschil voel ik enorm. 

Mijn grootste uitdaging tot nu toe is waarschijnlijk mijn fietstocht die ik in mijn eentje aflegde op de MTB naar Normandië.

Zowel mentaal als lichamelijk doet me dit zo goed. Ik kijk uit naar de komende ritjes en de kennismaking van het peloton.


Wens je ons team uit te nodigen voor een ritje ?
Of wens je met ons team mee te fietsen ?


Neem contact op via trappentegengrenzen@gmail.com


Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: