We trappen al 2 maanden en dat bolt!

Ik word er nog telkens stil van… 

Net iets meer dan twee maanden loopt de actie Trappen Tegen Grenzen nu, en ik mag volgende balans opmaken: 250 volgers op Facebook, 213 volgers op Instagram,… en dagelijks blijven we groeien. Een radiobericht, 3 krantenberichten en een regionale TV reportage.
Het wiel van fortuin telt ondertussen € 630. Dankzij de eerste gulle individuele giften, een stevige schenking van wielerteam De Dijkstampers uit de opbrengst van hun plezierige gezellige sportieve quiz en een winderige maar gedenkwaardige social ride naar een voorstelling van Dirk De Wachter.


En dat wiel blijft maar bollen…

Dankzij een intensieve samenwerking met Der Lokomotiv Gravel & Coffee:
Zoals de geschonken opbrengst uit inschrijvingen voor de Gravel&Coffee rides in 2020 die gebeurden tijdens Black Friday. En die hopelijk ook veeltallig zullen volgen tijdens de warmste week. Van alle tickets verkocht tijdens de Warmste Week (16 tot en met 24 december 2019) gaat 10% naar Trappen Tegen Grenzen.
Verder volgt een volledig door mij begeleide Ladies Gravel&Coffee Ride op zondag 8 maart te Diepenbeek i.s.m. Kaffee Cyclette… integraal ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Tussen 1 en 3 mei 2020 kan je tenslotte samen mee op Adventure Bikepacking Weekend. Sociaal, avontuurlijk en gegarandeerd plezier : Stay tuned!

Dankzij Suzy. Binnen CGG De Pont Mechelen, één van mijn werkgevers, verkoopt Suzy zelfgemaakte soep. Zij is ervaringsdeskundige en een zonnetje van een vrijwilliger binnen ons centrum. Volledig op eigen initiatief begon ze soep te maken en te verkopen aan de collega’s ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Ik stel jullie graag aan haar voor in een later bericht op deze Blog. 

Dankzij Geert Pieters, zelfstandig grafisch ontwerper & fotograaf, van WOLF Fotografie. Hij schonk mijn website hosting en vereeuwigde het domein Trappen Tegen Grenzen.  

Langs alle kanten wordt er dus getrapt tegen grenzen… 

En ik ben blij dat we hierdoor stilaan een ‘community’ karakter krijgen. Want een krachtiger signaal dan dat kan je als samenleving toch niet geven ?

Andere initiatieven nog in het vooruitzicht naar 2020 …

Februari 2020 start bestelling van het enige echte Trappen Tegen Grenzen T-shirt. Designed en ecologisch vriendelijk gemaakt  i.s.m. The Vandal 

Zaterdag 8 februari 2020 – Panda Trail Gravel ride – georganiseerd door Kevin, Nick en Glenn volledig ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Deze rit vertrekt in Kaffa Espressobar op de Markt in Peer. Het evenement is terug te vinden via Facebook.

Op zondag 23 februari 2020 een voorstelling van “Fietsen naar herstel” en social ride (op de weg) rond Antwerpen i.s.m. met Bike Project uit Antwerpen. Noteer dus alvast in jullie agenda!

De gulle steun van de pareltjes van zwijnen die jaarlijks zorgen voor de geweldigde 170 km Dirty Boar Gravel Ride en Dirty Boar Bikepacker. Ook bij hen ga ik graag mee in de modder wroeten en de poten uit de mouwen steken.

En nog wat ideeën die broeden en wachten op reacties en samenwerking ….

Ook over de grens wordt er geholpen met trappen…

In Kopenhagen, Denemarken, zal Ole Sorensen van Run Buddy Copenhagen tijdens mijn fietstocht in september giften bij elkaar ‘LOPEN’. Ole is ultra-runner en ziet dat helemaal zitten. Ik stel jullie graag aan hem voor in een later bericht op deze Blog.

In de Eifel, zal Holger Loosen, in de tweede week van mijn tocht het parcours van de Eifel Graveller voor zich nemen. 800 km, 14 000 hm. We zullen Holger kunnen volgen met een life tracker. Hij krijgt deze gratis mee van FollowmyChallenge. Via de website zal Holger het opnieuw opnemen tegen de deelnemers van de Eifel Graveller 2020. Via een ludiek PACMAN-spel zal de race in beeld worden gebracht. Voor dit initiatief verzamelt hij fondsen in t.v.v. Trappen Tegen Grenzen. Ook over Holger zullen jullie nog meer te weten komen in een toekomstig bericht op deze Blog.

Ik had nooit durven dromen van zoveel solidariteit… het maakt mijn winter warm. Het zet alvast een dankbare blik op 2020 … 

Het houdt me in de weer, want ik kan het wel gebruiken in de winter. Omdat ik minder op mijn fiets zat, de korte donkere dagen me te zwaar werden, de contacten verminderde omdat ik mezelf minder goed gemotiveerd kreeg tot actie… was de winter voor mij steeds een nét iets uitdagender periode. Voor velen van ons waarschijnlijk… Maar ik kon echt letterlijk in winterslaap gaan. Soms dagen van meer dan 14 uren slapen… zinloos. Waardoor ik me ook vaak zinloos ging voelen en mijn sociale en maatschappelijke leven soms stilaan wat zinloos werd. Trappen Tegen Grenzen geeft me zin, (sportieve) energie, solidariteit en sociaal contact waar ik zoveel om geef.

Alvast bedankt voor deze eerste twee maanden van Trappen Tegen Grenzen!
En nu op naar 2020 …

Sterren

Sommige schitteren
kort en hevig
Andere stralen
lang en kalm

Sommige verschijnen
uit het niets
Andere steken
we zelf aan

Hoe Nathalie begon te trappen tegen grenzen

Twee keer per week spoor ik met de metro door Brussel, heen en terug, naar Sint-Jans-Molenbeek. Hier is UilenSpiegel vzw gevestigd.
Ik neem lijn 1 of lijn 5 en stap af aan de halte ‘Graaf van Vlaanderen’. Lijn 5, dat is dezelfde lijn waarmee 6 haltes verder het metrostation Maelbeek wordt bediend. Maelbeek, de halte waar op 22 maart 2016 om 9u11 een bom ontplofte in een rijtuig van een metrostel. De ontploffing ontnam 20 mensen het leven, maar liet even zovelen littekens achter in lijf en ziel.

Ik vertel jullie dit omdat , enkele jaren later nu, ik dus op dezelfde lijn spoor die Nathalie De Craecker toen dagelijks nam. NAM zeg ik duidelijk, want 22 maart 2016 liet, net als bij heel wat anderen, een beklijvend spoor in haar achter. Diezelfde ochtend was Nathalie net uit het metrostel uitgestapt aan de halte Schuman. Hetzelfde metrostel dat 2 minuten later ontplofte in Maalbeek. Amper 2 minuten maakten het verschil … tussen leven of dood kunnen zijn. Hier begint Nathalie’s fietsverhaal.

Maandenlang na deze tragedie kon Nathalie het mentaal niet meer aan om de metro te nemen. De angst omklemde haar. De gedachte dat zij , als ze 2 minuten langer had blijven zitten op die metro en het station van Maelbeek zou hebben moeten aandoen, was te zwaar. Bij elke poging om de metro achteraf te nemen werd zij overmand door huilbuien, verlamd door angst en immens verdriet voor de slachtoffers en de dierbare mensen die zij had kunnen verliezen. Dit maakte het haar onmogelijk om dit vervoermiddel te blijven gebruiken.

Vervolgens schonken Nathalie’s ouders haar een fiets. Het initiatief kwam vooral van haar pa, waarmee ze eigenlijk niet de makkelijkste band heeft. Nathalie trok vanaf nu met de fiets naar het werk. Maar ook dit ging niet zonder het nodige getrap tegen grenzen. Het kostte haar wel even de tijd om comfortabel door het drukke Brusselse verkeer door te leren fietsen. Aanvankelijk nam ze dan ook regelmatig de tram of liep naar het werk. Uiteindelijk werd de fiets toch haar vaste vervoermiddel door Brussel. Dankzij haar fiets vond Nathalie een nieuw evenwicht in de band met haar pa, en een manier om met haar angsten aan de slag te gaan. Het bewegen gaf haar terug meer emotioneel evenwicht. Nathalie begon te trappen tegen haar eigen grenzen. 

Ondertussen neemt zij terug de metro. En ook voor haar is de fiets ondertussen een belangrijke bondgenoot geworden in het behouden van een juist mentaal evenwicht.
In 2017 ontdekte ze de gravelbike, samen met haar vriend Stéphane. Sindsdien is ze niet meer van de fiets te houden. Ze spaarde ondertussen dan ook een klein gamma fietsen bij elkaar. 🙂  Wat voor Nathalie begon als een alternatief vervoermiddel en een vorm van therapie, is evenzeer een manier van leven geworden.

Op basis van deze gemeenschappelijkheid vonden wij elkaar. Eerst door elkaars fiets- en gravel avonturen te volgen op Instagram, en hier een daar een bemoedigende en bewonderende comment uit te wisselen. Om dan vervolgens elkaar dan eindelijk eens ‘in ’t echt ‘ tegen te komen op de Dirty Boar Gravel ride van dit jaar (2019). Hier bevestigde de échte klik, de reeds gelegde sociale media band. 🙂

Ondertussen trekken we er samen op uit met de gravelbike, glimlachend van oor tot oor. Want dat is wat de gravelbike, de natuur, de buitenlucht, de fietssfeer en de nieuwe paden met ons doen. Ze brengen het evenwicht voor de moeilijkere dagen, waarin we wel eens geplaagd worden door minder aangename herinneringen, gedachten en angsten. 

Nathalie en Stéphane, dragen Trappen Tegen Grenzen een warm hart toe.
Nathalie engageerde zich alvast om ook meer berichtgeving in het Frans te kunnen voorzien via de sociale mediakanalen van Trappen Tegen Grenzen. Want psychische kwetsbaarheid reikt uiteraard tot voorbij de taalgrenzen. En ik zal een groot stuk van mijn tocht afleggen in Wallonië dus ik hoop ook Waalse sympathisanten te kunnen ontmoeten. Beiden schonken een fikse individuele gift, én zullen meefietsen naar de lezing van Dirk De Wachter. Een moedige keuze van Stéphane. Het toehoren van een lezing in het Vlaams vormt voor hem nog wel een zekere uitdaging. Een mooie manier voor Stéphane om te trappen tegen zijn grenzen. 🙂

En moedig en authentiek van Nathalie om toe te staan dat ik haar kwetsbare periode en fietsverhaal hier mag delen op de blog van Trappen Tegen Grenzen. Dit verhaal toont voor mij opnieuw de kracht die we in kwetsbaarheid kunnen vinden. Dat we allen kwetsbaar (kunnen) zijn op een eigen unieke manier. Want dat is toch wat mens zijn is ?

Anneke trapt met Der Lokomotiv

Op 8 november spoor ik naar Hasselt. Ik heb er afgesproken met Bart Der Lokomotiv. Regelmatig zag ik berichten van Gravel & Coffee passeren, en ik vroeg me af of mijn wagentje niet mee aan die lokomotief zou mogen en kunnen hangen. Of op zijn minst toch al mee een eindje in gang kon getrokken worden… Want het blijkt dat Bart daarvoor bekend staat. Der Lokomotiv is een totem. Die hem, volgens de legende, geschonken werd door Frederik Sioen, na veelvuldig stomend kop- en knechtwerk.

We besluiten onze ideeën, verhalen en toekomstdromen al trappend uit te wisselen. Uiteraard! Dus ik trek mee op verkenningstocht door Limburg… ter voorbereiding van de volgende Gravel & Coffee die zal starten in Diepenbeek.We starten met een cappucino in Kaffee-cyclette, en geraken al snel in gang getrapt door ‘t veld en ‘t slijk. Veelvuldige modder dus, prachtige vergezichten en loeiend vee, met daarlangs en -tussen een honderduit taterende Bart. Over zijn passie voor het fietsen. De talrijke Gran Fondo’s en lange afstand races… op dewelke hij heel wat compagnons de route de toppen over trok. Ahh ja… Der Lokomotiv. De knecht… die vecht voor de glorie van de kopmannen.  Ondertussen ben ik er trouwens van overtuigd dat Bart geboren is met een stel pedalen aan de voeten.

Bart’s liefde voor de fiets ging diep… misschien zelfs té diep…omdat hij zichzelf stilaan leek voorbij te fietsen. Der Lokomotiv zocht… maar vond niet. Zocht naar wat je niet kan vinden als je het zoekt. Zocht… en verloor stilaan. Negeerde, verwaarloosde datgene waar het eigenlijk allemaal echt toe doet. Fietsen was altijd doorgaan, niet stoppen, blijven trappen, blijven trekken, blijven gaan… tot je uiteindelijk niet meer kan. Alles leeg is, opgebruikt. Je lijkt te trappen om weg te vluchten … niet stil te hoeven staan. 
Kan je té diep gaan in de sport ? Kan je te extreem obsessief bezig zijn met sport ? Frederik, toen hoofdredacteur van Grinta!, legde Bart  via een pennelgesprek de vraag  voor. Dit bracht hem met enkele maanden vertraging tot bezinning.

Het is niet mijn bedoeling om Bart’s verhaal te vertellen, die kans laat ik bij hem zelf. Want ook dit kan Der Lokomotiv met doortastende kracht en oprechte nuchterheid. Ik vermoed dat hij dit graag met de geïnteresseerden zal willen delen tijdens de social rides van Gravel & Coffee. 
Fietsen is voor Bart , op dit moment, meer een sociale aangelegenheid geworden, waarbij je halt houdt voor natuurschoon, een lumbershot, heerlijke koffie en een gemoedelijke babbel. “Ik ben een sociaal dier, kunnen babbelen, ervaringen delen en mensen helpen.. daar word ik gelukkig van”. En “tussendoor mag er zeker nog eens gran vitesse tussen zitten hoor en ,wie weet, wel weer een granfondo op enig niveau…

Ik ben alvast blij Bart Der Lokomotiv nu wat beter te kennen, en blij dat hij me een aantal kwetsbare zaken heeft toevertrouwd. Moedig van hem… want zeker als man, én als lokomotiv is dat vaak nog minder evident.

Na de tocht besloten we in 2020 te zullen samenwerken en zo te TRAPPEN TEGEN GRENZEN. Ik kom jullie graag mee begeleiden op een aantal Gravel & Coffee-rides en babbel graag met de geïnteresseerden over het belang van trappen tegen denkgrenzen en de fiets als mentaal herstelmiddel… uiteraard babbel ik ook graag over de koetjes en kalfjes onderweg ☺ … no worries.
De kers op de taart hoop ik samen met Bart mee te kunnen bieden van 01 tot 03/05/2020 op het Gravel & Coffee, Weekend Adventure, dat volledig in het teken van en ten voordele van Trappen Tegen Grenzen zal zijn.

Met je deelnames aan de Gravel & Coffee evenementen in 2020 draag je dus een gravelsteentje bij aan Trappen Tegen Grenzen. Dat is toch schoon, niet ?!

Trappen tegen bijwerkingen

Dagelijks slik ik bij het ontbijt dit capsuletje door mijn keel. Aanvankelijk met heel veel tegenzin en twijfel. Uiteindelijk met aanvaarding en een zekere gemoedsrust. Drie keer probeerde ik het weg te laten… maar telkens verloor ik hiermee dat nodige duwtje in de rug. 
Ik blijf er met een dubbel gevoel naar kijken. Echter, net zoals met alles in het leven, is het vaak geen kwestie van wel of niet. Meestal ligt het ergens daar tussenin… Waarom toch ook nog altijd een pilletje? Door gebeurtenissen en zich herhalende omstandigheden, namen mijn lichaam en geest – kort gezegd – een permanente overlevingshouding aan. Mijn natuurlijke angst- en emotieregulatiesysteem werd jarenlang sterk uit evenwicht gebracht.

Je zou kunnen zeggen … het fietsen helpt mijn evenwicht te bewaken en het pilletje geeft me dat noodzakelijke duwtje in de rug.

Medicatie – psychofarmaca – blijft door vaagheid omgeven. Het is helemaal niet zo rechttoe-rechtaan als een paracetamol dat is tegen hoofdpijn. Een ander item binnen het thema psychische kwetsbaarheid dat met heel wat onwetendheid, taboe en twijfel omgeven is.

Over de juiste werking van heel wat psychofarmaca is weinig geweten, alsook over de bekendheid van haar bijwerkingen.

Ik heb nog wel wat geluk… naast wel eens een droge mond, wat spectaculaire dromen en af en toe een algemeen gevoel van duizeligheid… krijg ik regelmatig een bloedneus bij hevige inspanningen en sneller blauwe plekken. 
Van anti-psychotica is echter gekend dat ze vaak leiden tot sterke gewichtstoename, verhoogde kans op diabetes en bewegingsproblemen. Voor heel wat mensen met een psychosegevoeligheid is het een zoektocht naar de juiste medicatie en een heel afwegings- en aanvaardingsproces. 


Daarom Trap ik Tegen Grenzen! Om meer sport- en bewegingsherstel te kunnen bieden en aan te moedigen bij personen met een psychosegevoeligheid.

Waarom ik tegen grenzen trap

Life is like riding a bicycle. To keep your balance, you must keep moving.

— Albert Einstein.

Leven is als fietsen, zei Einstein. Om het evenwicht te bewaren moet je in beweging blijven. Zelf verloor ik al eens dat evenwicht, en mijn fiets hielp me in het vinden van een soepele cadans. En dat doet die nog steeds. Ik begon met vaak te fietsen om te kunnen leven en ondertussen leef ik om vaak te kunnen fietsen.
Mijn fiets is dus niet alleen mijn favoriete vervoermiddel, maar ook een bron van kracht en evenwicht in mijn eigen confrontatie met een psychische kwetsbaarheid.

Die kracht wil ik nu mee inzetten voor anderen. Voor hen die op zoek zijn naar een soepele cadans in het leven, maar hierbij tegen heel wat grenzen aanbotsen.
Ik wil TRAPPEN TEGEN die GRENZEN!

Ik trap voor mensen met een psychosegevoeligheid. Zij botsen tegen heel wat grenzen. Psychose is één van de meest gestigmatiseerde psychische aandoeningen. Het taboe is zeer groot.
Heel wat mensen met een psychosegevoeligheid raken dan ook makkelijk in isolement. Ze verliezen de aansluiting met het sociale leven. Sociaal contact en beweging betekenen echter een belangrijke ondersteuning in ieders herstelproces.

UilenSpiegel vzw organiseert lotgenotengroepen voor personen met een psychosegevoeligheid, en dit op verschillende plaatsen in Vlaanderen. Lotgenotengroepen hebben een zeer positief en ondersteunend effect voor deze mensen. UilenSpiegel vzw is een kleine groeiende vereniging, en om deze groepen te kunnen (blijven) organiseren en kwalitatief te versterken zijn heel wat middelen nodig.
Met meer financiële middelen zouden er bijvoorbeeld fietstochten georganiseerd kunnen worden voor personen met een psychosegevoeligheid om hen mee op weg te zetten naar een soepele cadans en evenwicht.

Daarom wil ik TRAPPEN TEGEN GRENZEN…

Trappen tegen stigmatiserende grenzen
Trappen tegen financiële grenzen
Trappen tegen sociale grenzen

Foto door Jo Emmers al fietsend langs de GR 5 in de Belgische Ardennen 2019

Hoe trap ik tegen grenzen ?

Op 10 oktober 2020 hoop ik een mooi sponsorbedrag te kunnen schenken aan UilenSpiegel vzw en zo de financiële, sociale en en stigmatiserende grenzen al wat verder weg te trappen voor lotgenotencontact bij personen met psychosegevoeligheid.

Hoe hoop ik aan dit sponsorbedrag te komen ?

In september 2020 wil ik de ganse Belgische landsgrens rond fietsen. Dit is ongeveer 2000 km. En ik wil dit doen in maximaal 14 dagen tijd. Dit wil zeggen dat ik per dag minstens ongeveer 140 km zal moeten fietsen.

Tijdens mijn tocht hoop ik te kunnen overnachten bij personen/ organisaties/instellingen die op een bepaalde manier verbonden zijn met psychische kwetsbaarheid. Ik heb een tentje mee, dus een plekje in de tuin is voldoende.

Ik hoop dat jullie mij mee in gang trappen ?

Hoe ?

  • Door mijn kilometers te sponsoren via een vrije financiële bijdrage. Rekeningnummer wordt nog bekend gemaakt.
  • Door één van mijn geplande acties te steunen. Blijf steeds op de hoogte van aankondigingen via een regelmatig bezoekje aan mijn Facebookpagina en instagram.
  • Help mij door mee een kleine actie op te zetten in jouw organisatie of vereniging. Uiteraard zorg ik er dan voor dat het gulle hart van jouw organisatie of vereniging uitgebreid onder de aandacht wordt gebracht.

Foto door Djuli Bravenboer tijdens Dirty Boar gravel ride 2019

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag