Uitgelicht

Slikken of Trappen: over buikgevoelens en bloedplaatjes

In mijn vorige bericht had ik over m’n dubbele gevoel bij het nemen van medicatie. Vermoedelijk is dit gevoel voor heel wat mensen met een psychische kwetsbaarheid herkenbaar. De steun ervaren van chemische regulaties via pilletjes, maar ook de confrontatie met bijwerkingen. En vooral de confrontatie met het idee dat je pilletjes neemt om je mentale toestand, gedragingen, en wie weet … je persoonlijkheids- kenmerken in regel te houden met bepaalde gestandaardiseerde normen van hoe een mens ‘mentaal gezond’ dient te functioneren. 
Ik houd hier geen vertoog voor het bannen van medicatie of een pleidooi dat stelt dat pilletjes alleen maar slecht zijn. Er zijn evenzovele situaties waarin medicatie heel wat steun biedt aan mensen die lijden onder een aantal symptomen van hun psychische kwetsbaarheid. Op zo’n momenten kan medicatie een belangrijke steun en ‘bondgenoot’ zijn. Wat ik wel met mijn eigen verhaal wens te vertellen is dat er misschien wel eens verschillende pistes, combinaties en alternatieven mogelijk zouden kunnen zijn. Mijn doel is enkel om hier zoveel mogelijk mensen mee over te informeren. Ik wil vooral met mijn eigen ervaringen en bedenkingen een testcase bieden voor anderen om te kunnen observeren. 

Voor het thema psychische kwetsbaarheid en mentale gezondheid ontstaat steeds meer openheid binnen onze samenleving. Dankzij een toegenomen aandacht voor
sensibilisering, informering en de normalisering van het feit dat we allemaal psychisch kwetsbaar (kunnen) zijn. 
Open gesprekken rond de inname van psychofarmaca blijven echter moeilijk. Heel wat zaken rond dit thema blijven onuitgesproken of zijn door mystiek omgeven. En zo sluipt er wel eens vaker wat sensationele informatie de wereld in.
Ik hoop een bescheiden steentje te kunnen bijdragen in de weg naar demystificatie rond het innemen van psychofarmaca.

Ik ging jullie dus uitleggen waarom ik eerder meer zou willen trappen en minder of niet meer slikken ?

De SRI of Serotonine Heropname Remmer (Venlafaxine) biedt me al heel wat jaren steun in het reguleren van angstsymptomen en stemmingswisselingen die ik ervoer. Het medicijn neemt als het ware bepaalde door (irrationele) angst ingegeven drempels of remmingen weg die ik misschien anders aan mezelf terug zou beginnen opleggen. Dit in een soort van zelfbeschermende toestand. Natuurlijk heb ik ook heel wat handvatten binnen mijn therapie meegekregen, en dit heeft mijn gedrag stelselmatig sterk veranderd.
Hiernaast zorgt het pilletje er ook voor dat mijn emoties niet te extreem doorschieten, vooral naar de depressieve kant dan. Ik ervaar zeer intens, en dat kan een zegen zijn maar ook een vloek. Het levert veel fantasie en een sterk empathisch vermogen op, maar vaak ook uitputtende overprikkeling en overspoeling om te leven zonder een filter. 

Eerlijk gezegd… ik neem het medicijn ondertussen al zo lang (12 jaar) dat ik me vaak de bedenking maak… ‘Wie zou ik nu eigenlijk zijn als ik geen medicatie meer neem ?’

Maar naast steun ervaar ik toch ook wel wat ongemakken van dat pilletje. Hoewel er wordt beweerd dat die zeer miniem zouden moeten zijn, ervaar ik dit zelf toch een beetje anders. OK, er zijn heel wat andere psychofarmaca (antipsychotica en neuroleptica) die grotere ongemakken zullen veroorzaken. Hoewel dat volgens mij vooral een eigen afweging is die je dient te maken. En je alleen voor jezelf het beste kan vaststellen in welke mate je de bijwerkingen als meer of minder storend ervaart. 
En ik stoor me dus aan een aantal dingen bij de pilletjes die ik neem, namelijk:

  • Er wordt een rem op mijn emoties gezet, en ja dat is ook de bedoeling van dit medicijn, …maar ook op die emoties en in die mate die voor mij persoonlijk niet nodig zijn. Soms, wanneer ik verdriet voel of intens geluk, lukt het me niet altijd meer om de tranen los te laten. Dan wil ik wel, maar lijk ik een tranen-constipatie te hebben. Een heel eigenaardig gevoel. Terwijl ik persoonlijk dan graag wel eens een keertje goed zou willen kunnen huilen, want dat biedt opluchting. Een remming ook op diverse vormen van genot… Vroeger kon ik van alle soorten dingen veel intenser genieten. Nu moet ik me er als het ware soms al bijna specifiek op gaan concentreren om te kunnen genieten. Het lukt nog wel … maar ik mis de intensiteit. 
  • De SRI werkt 24u, met een verlengde afgifte. Dit betekent dat je het pilletje dagelijks best steeds op het exact zelfde moment inneemt. Dit is voor mij een moeilijke opdracht… in mijn soms wat chaotische snelle brein. En ja ook wel wegens een zeker nonchalant trekje misschien. 🙂
    Ik moet het ook innemen bij het ontbijt, want het middel is anders te belastend voor de maag. En je kan je wel voorstellen dat ik op mijn vrije dagen net liever iets later ontbijt dan op mijn werkdagen. Laten we zeggen dat er voor mij steeds een uur speling op zit op bepaalde dagen van de week… en soms wat meer… 
    Dan krijg je dus problemen : intense, levendige dromen omdat een soort rebound van de REM-slaap ontstaat. De stoffen in de SRI onderdrukken namelijk de REM-slaap. Begint je dosis te schommelen, dan begint je REM-slaap te schommelen. Zeer vermoeiend soms.
  • Hypno-sedatie : vermoeidheid, sufheid, duizeligheid en slaperigheid. 
    Omdat het medicijn een remming veroorzaakt in de noradrenerge, histaminerge en serotonine receptoren. En vooral als ik dan toch eens een glaasje prosecco of een lekker abdijbiertje wil proeven op café of op een terrasje in het zonneke… wordt die versuffing nog sneller in de hand gewerkt. Ik ben wel eens vaker in de sofa moeten gaan liggen bij vrienden of familie omdat ik me echt niet meer kon wakker houden na een vreugdevolle toast op elkaars gezondheid. En zwijg me dan van de momenten dat ik vocht tegen de vermoeidheid omdat het niet direct gepast was om effe in de zetel te gaan liggen snurken. 🙂 Maar goed, die alcohol is nu niet zo belangrijk voor mij, dat ik het evengoed zou kunnen laten… 
  • Het medicijn geeft je een grotere drang naar zoetigheden en hieraan gekoppeld kans op gewichtstoename. Het mechanisme in SRI’s dat dit veroorzaakt blijkt ingewikkeld en wordt nog niet geheel begrepen. Een mogelijke verklaring zou zijn dat het medicijn een vertraging in de stofwisseling veroorzaakt. Medicijnen kunnen de caloriehuishouding veranderen door het verhogen of verlagen van het basale metabolisme zonder dat de inname van calorieën verandert. Gelukkig beweeg ik erg veel (honden wandelen, lopen en fietsen) waardoor deze bijwerking bij mij minder hinder veroorzaakt. Ik ben om deze reden ook toch wel wat meer gefocust op wat ik eet en hoe gezond het is. 

Deze ongemakken zijn me meer en meer beginnen opvallen na jarenlang gebruik van dit medicijn. Ze lijken ook te zijn toegenomen na het verhogen van mijn dosis. Pas dan ben ik op zoek gegaan naar onderzoek rond bijwerkingen van mijn specifieke medicatie. Voordien wist ik dat ze er waren, maar negeerde ik ze. Ik lees niet standaard de bijsluiter van medicatie. Wat foei is, misschien ?!

De bijwerkingen en veranderingen in mijn lichaamstoestand die me de laatste tijd ook erg zijn beginnen opvallen sinds mijn dosis werd verhoogd, zijn :

  • Bij intensieve inspanningen lijk ik telkens sneller een plafond te bereiken. Goed ja, ik heb het lang ook in twijfel getrokken met een verminderde conditie. En dat is natuulijk ook niet helemaal onrealistisch. Ik heb geen personal coach die mijn conditie nauwkeurig in de gaten houdt dus ik heb geen idee van fluctuaties op dat vlak. Maar soms voel je een verschil in je lichaam en je weet dat het misschien toch iets anders is (een buikgevoel, intuïtie). 
  • Plots krijg ik regelmatig last van bloedneuzen bij intensieve inspanning, vooral als ik het aantal hoogtemeters of de snelheid in mijn fietstochten opdrijf.
    Ik had vroeger amper een bloedneus. 
  • Ik krijg erg snel blauwe plekken. OK, met het meer off-road fietsen is ook mijn valfrequentie toegenomen.  🙂 Maar een keertje stevig leunen met mijn armen op een tafel en ik heb twee blauwe plekken op mijn bovenarmen. Ik sta te wachten aan de lichten met mijn fiets, duw mijn zadel tegen mijn bips…en hopla BBB, of blauwe bollekes billen.

Ik trek met deze vaststellingen naar de huisarts. Er volgen 3 bloedonderzoeken kort op elkaar. Nu 2 maanden geleden. Resultaat, bij elke bloedname wordt er steeds een tekort aan bloedplaatjes vastgesteld. Niks levensbedreigend… maar toch iets om aandacht voor te blijven houden. De huisarts weet niet direct wat ermee te doen. Ik doe zelf de suggestie om misschien toch ook eens de link met mijn medicatie te onderzoeken. Dit wordt vriendelijk afgewimpeld. 
Mijn koppigheid en intuïtie houden me echter in gang. En ik ben zelf beginnen zoeken. In de literatuur vind ik volgende bijwerking voor SRI’s, hoewel ze wel zeldzamer blijken voor te komen : 

Serotonine speelt een belangrijke rol bij het stoppen van een bloeding (hemostase), voornamelijk door een versterkend effect op twee stoffen (adenosinedifosfaat en trombine) die betrokken zijn bij het stollen. 
SRI’s blokkeren de afgifte van serotonine uit de bloedplaatjes en blokkeren de opname van serotonine in bloedplaatjes. Dat leidt tenslotte tot bloedingsproblemen, met name door een verlenging van de bloedingstijd, wat zich onder andere kan uiten in blauwe plekken.  SRI’s (dus ook duloxetine, trazodon en venlafaxine) kunnen, vooral in combinatie met NSAIDs (Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs, ontstekingsremmende geneesmiddelen), maagbloedingen veroorzaken. 

Omdat verminderde bloedplaatjesaggregatie waarschijnlijk de oorzaak is, zouden ook allerlei andere bloedingen moeten ontstaan, er bestaan echter slechts een gering aantal beschrijvingen van bloedingen, zoals van neus, tandvlees en dergelijke.

Referentie : Heerdink E. en Meijer W. – Selectieve serotonine heropnameremmers en bloedingen – Psyfar (2006) 2: 36-38

Misschien doet deze bijwerking zich niet bij iedereen voor die dit medicijn neemt… maar ze heeft zich nog wel bij anderen voorgedaan die het nemen. Dat is voor mij een reden genoeg om het toch eens verder na te trekken. En mijn eigen intuïtie niet te negeren. 

Ik heb ondertussen een afspraak gemaakt met een psychiater om mijn medicatie te bespreken. Ik hoop bovendien te kunnen toewerken naar een plan waarin ik mijn medicatie zal kunnen afbouwen en de duursport meer zijn effect zal kunnen laten doen. Hopelijk vind ik een arts/psychiater die me hierin wenst te begeleiden. 

Dat wordt een nieuwe uitdaging … want ondertussen is mijn lichaam erg gewend geraakt aan dit chemische middeltje. 

Slikken of Trappen : de dans met de neurotransmitters

Het zal nu ongeveer iets meer dan 12 jaar geleden zijn dat ik mijn eerste pilletjes kreeg van mijn huisarts. Venlafaxine 75 mg… ook gekend als een SRI of Serotonine heropname remmer. Een belangrijk pilletje in de behandeling van angststoornissen en stemmingsstoornissen. Gedurende die 12 jaar heb ik ook een 4-tal jaren, alle episodes bij elkaar opgeteld, met slechts 37,5 mg per dag toegekomen. Telkens met de bedoeling er helemaal mee te kunnen stoppen… Want ik wou er van af!  Je neemt toch geen medicatie om gelukkig te zijn ?!, dacht ik toen.
Ondertussen, omdat ik weer eventjes de weg verloor, neem ik sinds een kleine 2 jaar een dosis van 150 mg per dag. Want zou er misschien een bepaalde gewenning kunnen optreden ? Ligt mijn tolerantiedrempel hoger ? Na lang proberen om het uit te stellen.. gaf ik toch toe. Verdomme, ok, zei ik dan uiteindelijk, verhoog die dosis dan maar. Volgens mijn huisarts waren de meeste mensen met die dosis goed geholpen, was de dosis toch nog niet zo erg hoog, en dus ik zou er ook wel goed mee geholpen zijn…
En daar staan we dus nu.

Voor ik met dat allereerste pilletje begon, gingen al enkele jaren overleg met de huisarts vooraf. Overleg rond een resem van lichamelijke klachten : opkomende en weer gaande vermoeidheid, overspanning en blokkades van de spieren, hartritmestoornissen, ademhalingsproblemen, frequente migraine-aanvallen, pijnlijke opzwellende buiken, zeer frequent bewusteloos worden, … 
Bloedtesten, ademhalingstesten, hartonderzoek en een Holter dragen, meerdere reeksen kinesitherapie, voedingsaanpassingen, … Ongeveer 2 jaar lang werd heel wat getest en uitgeprobeerd, om telkens tot dezelfde conclusie te komen : dat ik eigenlijk zo gezond als een visje was. Ahh ja, lichamelijk toch…

En ja hoor, dat was ook zo. Op mijn goede momenten had ik een enorm uithoudingsvermogen, en was ik een uiterst beweeglijk persoon. Zeer sportief. Op die momenten had ik ook nauwelijks klachten. Maar het zou nog enkele jaren duren voor er een link werd gelegd. 
De eerste link werd gelegd toen ik, door mijn toenmalige gedragstherapeut, naar een gespecialiseerd diagnosecentrum voor angst- en traumagerelateerde somatische klachten werd verwezen (Tumi Therapeutics). Na 2 uur van beelden, taken en tests uitvoeren, volgeplakt met sensoren over hoofd, handen en schouders, bleek ik over de hartvariabiliteit (HRV) van een topsporter te beschikken. Ik was dus heel fit… alleen niet in mijn hoofd. Want ook heel wat andere indicatoren (spierspanning, reflex, verhouding O2 en CO2 in ademhaling, … ) toonde dat mijn lichaam in een constante staat van alertheid zat. Daarom dat ik lichamelijk zo fit was ?!  🙂
Anyway, … voor het eerst kwam de bedenking en ook de ervaring dat sporten een positieve invloed op me had. Ik sportte graag, dus ik ging het meer doen. 

In de periode voor en na deze gespecialiseerde testing nam ik zelfs twee soorten medicatie. Omdat de angstproblematiek in die periode in mij piekte. Zij nam soms wel erg acute en irrationele vormen aan. Ik leefde ongeveer een half jaar met angstpsychotische symptomen. Daarom had ik vaak een stevige angstremmer op zak, Lorazepam Expidet. Even een tabletje onder mijn tong en ik werd rustig. Chemisch gezien toch…
Dankzij mijn gedragstherapeute bleef ik dit 2de soort pilletje behandelen als een zoete zonde, enkel als het echt echt echt niet anders kon. Uiteindelijk kon ik vrij snel verder zonder dat chemische rustmiddeltje. Gelukkig maar!

Goed… maar nu terug naar die serotonine heropname remmers… die ik nu dus nog altijd slik. En het feit dat ik meer en meer begon te merken dat sporten en vooral duursporten mij ook in evenwicht lijkt te houden.

Ondertussen zijn we heel wat jaren later… en kent ook het onderzoek naar psycho-farmaca steeds meer vooruitgang. Men ontdekt meer en meer hoe ze precies werken. Want wat grappig is… of niet grappig… het is hoe je het bekijkt… Van heel wat psycho-farmaca is slechts van 20% van de werkzame stoffen in het ganse medicijn de echte werking gekend. Heel vaak ben je dus een proefkonijn bij de opstart van dit soort medicijn … Zal het aanslaan bij jou of niet ? Heb je niet teveel bijwerkingen ? Dan ben je er misschien wel goed mee. 
Ook in het onderzoeksveld van de sport en het preventieve effect op de gezondheid, (waartoe ook de geestelijke gezondheid behoort), worden meer en meer nieuwe ontdekkingen gedaan. Zoals de werking van sport op neurotransmitters.
Neurotransmitters zoals Noradrenaline, Oxytocine, Endorfine … en jawel Serotonine. Neurotransmitters of specifieke hormonen die ook een belangrijke rol spelen in de angst- en stemmingsmechanismen in ons lichaam.

Heel concreet…
Duursport (zoals fietsen, lopen, intensief wandelen) stimuleert de toevoer van de neurotransmitters serotonine en noradrenaline. Bij een psychische kwetsbaarheid die bvb stemmingswisselingen en angststoornissen kan veroorzaken… is de toevoer van serotonine uit balans en vaak te weinig. Daarom wordt een medicijn als een serotonine heropname remmer voorgeschreven. Via dit medicijn wordt de opname van serotonine chemisch gereguleerd. Het zorgt er voor dat hogere niveau’s serotonine aanwezig blijven op de cruciale plaatsen in het lichaam. 
Ondertussen is echter door meerdere wetenschappelijke onderzoeken aangetoond en onderbouwd dat ook regelmatig fietsen, lopen of wandelen (duursport) de balans in serotonine op een natuurlijke wijze kan reguleren. Indien er sprake is van milde vormen van dysbalans in serotonine. Milde depressie en milde angststoornissen bijvoorbeeld.
Bij ernstigere vormen van psychische kwetsbaarheid zou echter ook de overweging van duursport in combinatie met medicatie kunnen gemaakt worden ? En de chemische regulatie via medicatie verminderen, door het stukje natuurlijke regulatie te laten toenemen via duursport. 

Ikzelf begin de laatste tijd meer en meer de indruk te krijgen dat een aantal ongemakken die ik ervaar (tijdens het uitvoeren van duursport) wel eens bijwerkingen zouden kunnen zijn gerelateerd aan mijn medicatie… een grappige wending. 🙂
Vooral omdat ze zijn toegenomen sinds de dosis van mijn medicatie werd verhoogd. 
Ik vraag me dan ook meer en meer af … zal ik blijven slikken of Trappen ? Of én slikken én Trappen ?

Waarom ik meer en meer wil kiezen voor Trappen en minder voor slikken, vertel ik in een volgend blogbericht. De enige echte waarheid, voor iedereen toepasbaar, zal zeker niet bestaan. Dat wil ik hier ook niet verkondigen.
Ik hoop echter dat ik anderen die ook soortgelijke medicatie nemen, of er misschien aan denken dit te willen nemen, even laat stilstaan bij alternatieven. 
Want ik lees, ik hoor, ik zie dat er in België nog altijd veel wordt geslikt… en misschien soms te snel geslikt ?, te lang geslikt ?, te veel geslikt ?, … Voor mezelf vind ik het alvast de moeite waard om een keertje de afweging te beginnen maken, samen met de experten (psychiaters, therapeuten, onderzoekers) dan wel. 

Om dit blogbericht te schrijven heb ik me laten inspireren door een aantal interessante wetenschappelijke teksten. Heb je een diepgaandere interesse ? Dan wens ik deze zeker te delen. 

Graag geef ik ook nog volgende leestip mee : Leven in cadans. Hoe je fietsend je hoofd verzorgt. Martijn Veltkamp. 2018.

Trappen voor 't leven

Enkele dagen geleden kreeg ik een bijzondere gift in de Trappen-tegen-grenzen-mailbox. Een kennis, B., liet me weten een bedrag te hebben gestort afkomstig van een vriendin van hem, R. 
Samen met een aantal andere vrienden van R., vond B. een geldsom in haar huisje. Haar huisje werd leeggemaakt en opgeruimd. Want R. is er al een tijdje niet meer. 

Ze had besloten uit het leven te stappen. R. zag geen alternatieven meer die haar zouden kunnen helpen in het dragen van wat voor haar ondraagbaar was geworden. 
Alternatieven zijn er steeds, maar zijn vaak niet meer zichtbaar voor iemand die de weg kwijt is in het leven.

Ook ik stond al eens op dat nare kruispunt, maar zag gelukkig net nog de andere pijlen hangen. Omdat ik regelmatig aan enkele mensen waarbij ik me vertrouwd voelde liet horen dat ik de weg kwijt was. Ik kon erover praten en er werd door anderen geluisterd.  Zo vertelden ze me over de verschillende routes die je zou kunnen nemen. En die routes bleven in mijn gedachten hangen…toen ik aankwam bij het kruispunt. Ik zag de pijlen en koos een alternatieve route. 

Van het geld van R. dat in haar huisje werd gevonden, wordt nu al enkele jaren opnieuw een deel aan een goed doel geschonken. Een goed doel dat zij zelf een warm hart zou hebben toe gedragen. Een mooie manier om haar te herdenken. 

Dit jaar werd er door B. en de andere vrienden van R., voor Trappen Tegen Grenzen gekozen. Omdat Trappen Tegen Grenzen (t.v.v. UilenSpiegel vzw) mee een stem geeft aan het psychisch kwetsbaar zijn, en mee inzet op het aanreiken van alternatieven in de weg naar herstel. 

In de afgelopen weken, maanden, jaren… werd ik regelmatig bericht over lotgenoten die de alternatieven niet konden vinden. Daarom Trap ik tegen Grenzen, om bij te dragen aan de alternatieven en ze mee zichtbaar te maken.

Praat, luister, engageer u… want dat kan levens redden!

Heb je vragen over zelfdoding ?
Wens je te praten over zelfdoding ?

We trappen al 2 maanden en dat bolt!

Ik word er nog telkens stil van… 

Net iets meer dan twee maanden loopt de actie Trappen Tegen Grenzen nu, en ik mag volgende balans opmaken: 250 volgers op Facebook, 213 volgers op Instagram,… en dagelijks blijven we groeien. Een radiobericht, 3 krantenberichten en een regionale TV reportage.
Het wiel van fortuin telt ondertussen € 630. Dankzij de eerste gulle individuele giften, een stevige schenking van wielerteam De Dijkstampers uit de opbrengst van hun plezierige gezellige sportieve quiz en een winderige maar gedenkwaardige social ride naar een voorstelling van Dirk De Wachter.


En dat wiel blijft maar bollen…

Dankzij een intensieve samenwerking met Der Lokomotiv Gravel & Coffee:
Zoals de geschonken opbrengst uit inschrijvingen voor de Gravel&Coffee rides in 2020 die gebeurden tijdens Black Friday. En die hopelijk ook veeltallig zullen volgen tijdens de warmste week. Van alle tickets verkocht tijdens de Warmste Week (16 tot en met 24 december 2019) gaat 10% naar Trappen Tegen Grenzen.
Verder volgt een volledig door mij begeleide Ladies Gravel&Coffee Ride op zondag 8 maart te Diepenbeek i.s.m. Kaffee Cyclette… integraal ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Tussen 1 en 3 mei 2020 kan je tenslotte samen mee op Adventure Bikepacking Weekend. Sociaal, avontuurlijk en gegarandeerd plezier : Stay tuned!

Dankzij Suzy. Binnen CGG De Pont Mechelen, één van mijn werkgevers, verkoopt Suzy zelfgemaakte soep. Zij is ervaringsdeskundige en een zonnetje van een vrijwilliger binnen ons centrum. Volledig op eigen initiatief begon ze soep te maken en te verkopen aan de collega’s ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Ik stel jullie graag aan haar voor in een later bericht op deze Blog. 

Dankzij Geert Pieters, zelfstandig grafisch ontwerper & fotograaf, van WOLF Fotografie. Hij schonk mijn website hosting en vereeuwigde het domein Trappen Tegen Grenzen.  

Langs alle kanten wordt er dus getrapt tegen grenzen… 

En ik ben blij dat we hierdoor stilaan een ‘community’ karakter krijgen. Want een krachtiger signaal dan dat kan je als samenleving toch niet geven ?

Andere initiatieven nog in het vooruitzicht naar 2020 …

Februari 2020 start bestelling van het enige echte Trappen Tegen Grenzen T-shirt. Designed en ecologisch vriendelijk gemaakt  i.s.m. The Vandal 

Zaterdag 8 februari 2020 – Panda Trail Gravel ride – georganiseerd door Kevin, Nick en Glenn volledig ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Deze rit vertrekt in Kaffa Espressobar op de Markt in Peer. Het evenement is terug te vinden via Facebook.

Op zondag 23 februari 2020 een voorstelling van “Fietsen naar herstel” en social ride (op de weg) rond Antwerpen i.s.m. met Bike Project uit Antwerpen. Noteer dus alvast in jullie agenda!

De gulle steun van de pareltjes van zwijnen die jaarlijks zorgen voor de geweldigde 170 km Dirty Boar Gravel Ride en Dirty Boar Bikepacker. Ook bij hen ga ik graag mee in de modder wroeten en de poten uit de mouwen steken.

En nog wat ideeën die broeden en wachten op reacties en samenwerking ….

Ook over de grens wordt er geholpen met trappen…

In Kopenhagen, Denemarken, zal Ole Sorensen van Run Buddy Copenhagen tijdens mijn fietstocht in september giften bij elkaar ‘LOPEN’. Ole is ultra-runner en ziet dat helemaal zitten. Ik stel jullie graag aan hem voor in een later bericht op deze Blog.

In de Eifel, zal Holger Loosen, in de tweede week van mijn tocht het parcours van de Eifel Graveller voor zich nemen. 800 km, 14 000 hm. We zullen Holger kunnen volgen met een life tracker. Hij krijgt deze gratis mee van FollowmyChallenge. Via de website zal Holger het opnieuw opnemen tegen de deelnemers van de Eifel Graveller 2020. Via een ludiek PACMAN-spel zal de race in beeld worden gebracht. Voor dit initiatief verzamelt hij fondsen in t.v.v. Trappen Tegen Grenzen. Ook over Holger zullen jullie nog meer te weten komen in een toekomstig bericht op deze Blog.

Ik had nooit durven dromen van zoveel solidariteit… het maakt mijn winter warm. Het zet alvast een dankbare blik op 2020 … 

Het houdt me in de weer, want ik kan het wel gebruiken in de winter. Omdat ik minder op mijn fiets zat, de korte donkere dagen me te zwaar werden, de contacten verminderde omdat ik mezelf minder goed gemotiveerd kreeg tot actie… was de winter voor mij steeds een nét iets uitdagender periode. Voor velen van ons waarschijnlijk… Maar ik kon echt letterlijk in winterslaap gaan. Soms dagen van meer dan 14 uren slapen… zinloos. Waardoor ik me ook vaak zinloos ging voelen en mijn sociale en maatschappelijke leven soms stilaan wat zinloos werd. Trappen Tegen Grenzen geeft me zin, (sportieve) energie, solidariteit en sociaal contact waar ik zoveel om geef.

Alvast bedankt voor deze eerste twee maanden van Trappen Tegen Grenzen!
En nu op naar 2020 …

Sterren

Sommige schitteren
kort en hevig
Andere stralen
lang en kalm

Sommige verschijnen
uit het niets
Andere steken
we zelf aan

Hoe Nathalie begon te trappen tegen grenzen

Twee keer per week spoor ik met de metro door Brussel, heen en terug, naar Sint-Jans-Molenbeek. Hier is UilenSpiegel vzw gevestigd.
Ik neem lijn 1 of lijn 5 en stap af aan de halte ‘Graaf van Vlaanderen’. Lijn 5, dat is dezelfde lijn waarmee 6 haltes verder het metrostation Maelbeek wordt bediend. Maelbeek, de halte waar op 22 maart 2016 om 9u11 een bom ontplofte in een rijtuig van een metrostel. De ontploffing ontnam 20 mensen het leven, maar liet even zovelen littekens achter in lijf en ziel.

Ik vertel jullie dit omdat , enkele jaren later nu, ik dus op dezelfde lijn spoor die Nathalie De Craecker toen dagelijks nam. NAM zeg ik duidelijk, want 22 maart 2016 liet, net als bij heel wat anderen, een beklijvend spoor in haar achter. Diezelfde ochtend was Nathalie net uit het metrostel uitgestapt aan de halte Schuman. Hetzelfde metrostel dat 2 minuten later ontplofte in Maalbeek. Amper 2 minuten maakten het verschil … tussen leven of dood kunnen zijn. Hier begint Nathalie’s fietsverhaal.

Maandenlang na deze tragedie kon Nathalie het mentaal niet meer aan om de metro te nemen. De angst omklemde haar. De gedachte dat zij , als ze 2 minuten langer had blijven zitten op die metro en het station van Maelbeek zou hebben moeten aandoen, was te zwaar. Bij elke poging om de metro achteraf te nemen werd zij overmand door huilbuien, verlamd door angst en immens verdriet voor de slachtoffers en de dierbare mensen die zij had kunnen verliezen. Dit maakte het haar onmogelijk om dit vervoermiddel te blijven gebruiken.

Vervolgens schonken Nathalie’s ouders haar een fiets. Het initiatief kwam vooral van haar pa, waarmee ze eigenlijk niet de makkelijkste band heeft. Nathalie trok vanaf nu met de fiets naar het werk. Maar ook dit ging niet zonder het nodige getrap tegen grenzen. Het kostte haar wel even de tijd om comfortabel door het drukke Brusselse verkeer door te leren fietsen. Aanvankelijk nam ze dan ook regelmatig de tram of liep naar het werk. Uiteindelijk werd de fiets toch haar vaste vervoermiddel door Brussel. Dankzij haar fiets vond Nathalie een nieuw evenwicht in de band met haar pa, en een manier om met haar angsten aan de slag te gaan. Het bewegen gaf haar terug meer emotioneel evenwicht. Nathalie begon te trappen tegen haar eigen grenzen. 

Ondertussen neemt zij terug de metro. En ook voor haar is de fiets ondertussen een belangrijke bondgenoot geworden in het behouden van een juist mentaal evenwicht.
In 2017 ontdekte ze de gravelbike, samen met haar vriend Stéphane. Sindsdien is ze niet meer van de fiets te houden. Ze spaarde ondertussen dan ook een klein gamma fietsen bij elkaar. 🙂  Wat voor Nathalie begon als een alternatief vervoermiddel en een vorm van therapie, is evenzeer een manier van leven geworden.

Op basis van deze gemeenschappelijkheid vonden wij elkaar. Eerst door elkaars fiets- en gravel avonturen te volgen op Instagram, en hier een daar een bemoedigende en bewonderende comment uit te wisselen. Om dan vervolgens elkaar dan eindelijk eens ‘in ’t echt ‘ tegen te komen op de Dirty Boar Gravel ride van dit jaar (2019). Hier bevestigde de échte klik, de reeds gelegde sociale media band. 🙂

Ondertussen trekken we er samen op uit met de gravelbike, glimlachend van oor tot oor. Want dat is wat de gravelbike, de natuur, de buitenlucht, de fietssfeer en de nieuwe paden met ons doen. Ze brengen het evenwicht voor de moeilijkere dagen, waarin we wel eens geplaagd worden door minder aangename herinneringen, gedachten en angsten. 

Nathalie en Stéphane, dragen Trappen Tegen Grenzen een warm hart toe.
Nathalie engageerde zich alvast om ook meer berichtgeving in het Frans te kunnen voorzien via de sociale mediakanalen van Trappen Tegen Grenzen. Want psychische kwetsbaarheid reikt uiteraard tot voorbij de taalgrenzen. En ik zal een groot stuk van mijn tocht afleggen in Wallonië dus ik hoop ook Waalse sympathisanten te kunnen ontmoeten. Beiden schonken een fikse individuele gift, én zullen meefietsen naar de lezing van Dirk De Wachter. Een moedige keuze van Stéphane. Het toehoren van een lezing in het Vlaams vormt voor hem nog wel een zekere uitdaging. Een mooie manier voor Stéphane om te trappen tegen zijn grenzen. 🙂

En moedig en authentiek van Nathalie om toe te staan dat ik haar kwetsbare periode en fietsverhaal hier mag delen op de blog van Trappen Tegen Grenzen. Dit verhaal toont voor mij opnieuw de kracht die we in kwetsbaarheid kunnen vinden. Dat we allen kwetsbaar (kunnen) zijn op een eigen unieke manier. Want dat is toch wat mens zijn is ?

Anneke trapt met Der Lokomotiv

Op 8 november spoor ik naar Hasselt. Ik heb er afgesproken met Bart Der Lokomotiv. Regelmatig zag ik berichten van Gravel & Coffee passeren, en ik vroeg me af of mijn wagentje niet mee aan die lokomotief zou mogen en kunnen hangen. Of op zijn minst toch al mee een eindje in gang kon getrokken worden… Want het blijkt dat Bart daarvoor bekend staat. Der Lokomotiv is een totem. Die hem, volgens de legende, geschonken werd door Frederik Sioen, na veelvuldig stomend kop- en knechtwerk.

We besluiten onze ideeën, verhalen en toekomstdromen al trappend uit te wisselen. Uiteraard! Dus ik trek mee op verkenningstocht door Limburg… ter voorbereiding van de volgende Gravel & Coffee die zal starten in Diepenbeek.We starten met een cappucino in Kaffee-cyclette, en geraken al snel in gang getrapt door ‘t veld en ‘t slijk. Veelvuldige modder dus, prachtige vergezichten en loeiend vee, met daarlangs en -tussen een honderduit taterende Bart. Over zijn passie voor het fietsen. De talrijke Gran Fondo’s en lange afstand races… op dewelke hij heel wat compagnons de route de toppen over trok. Ahh ja… Der Lokomotiv. De knecht… die vecht voor de glorie van de kopmannen.  Ondertussen ben ik er trouwens van overtuigd dat Bart geboren is met een stel pedalen aan de voeten.

Bart’s liefde voor de fiets ging diep… misschien zelfs té diep…omdat hij zichzelf stilaan leek voorbij te fietsen. Der Lokomotiv zocht… maar vond niet. Zocht naar wat je niet kan vinden als je het zoekt. Zocht… en verloor stilaan. Negeerde, verwaarloosde datgene waar het eigenlijk allemaal echt toe doet. Fietsen was altijd doorgaan, niet stoppen, blijven trappen, blijven trekken, blijven gaan… tot je uiteindelijk niet meer kan. Alles leeg is, opgebruikt. Je lijkt te trappen om weg te vluchten … niet stil te hoeven staan. 
Kan je té diep gaan in de sport ? Kan je te extreem obsessief bezig zijn met sport ? Frederik, toen hoofdredacteur van Grinta!, legde Bart  via een pennelgesprek de vraag  voor. Dit bracht hem met enkele maanden vertraging tot bezinning.

Het is niet mijn bedoeling om Bart’s verhaal te vertellen, die kans laat ik bij hem zelf. Want ook dit kan Der Lokomotiv met doortastende kracht en oprechte nuchterheid. Ik vermoed dat hij dit graag met de geïnteresseerden zal willen delen tijdens de social rides van Gravel & Coffee. 
Fietsen is voor Bart , op dit moment, meer een sociale aangelegenheid geworden, waarbij je halt houdt voor natuurschoon, een lumbershot, heerlijke koffie en een gemoedelijke babbel. “Ik ben een sociaal dier, kunnen babbelen, ervaringen delen en mensen helpen.. daar word ik gelukkig van”. En “tussendoor mag er zeker nog eens gran vitesse tussen zitten hoor en ,wie weet, wel weer een granfondo op enig niveau…

Ik ben alvast blij Bart Der Lokomotiv nu wat beter te kennen, en blij dat hij me een aantal kwetsbare zaken heeft toevertrouwd. Moedig van hem… want zeker als man, én als lokomotiv is dat vaak nog minder evident.

Na de tocht besloten we in 2020 te zullen samenwerken en zo te TRAPPEN TEGEN GRENZEN. Ik kom jullie graag mee begeleiden op een aantal Gravel & Coffee-rides en babbel graag met de geïnteresseerden over het belang van trappen tegen denkgrenzen en de fiets als mentaal herstelmiddel… uiteraard babbel ik ook graag over de koetjes en kalfjes onderweg ☺ … no worries.
De kers op de taart hoop ik samen met Bart mee te kunnen bieden van 01 tot 03/05/2020 op het Gravel & Coffee, Weekend Adventure, dat volledig in het teken van en ten voordele van Trappen Tegen Grenzen zal zijn.

Met je deelnames aan de Gravel & Coffee evenementen in 2020 draag je dus een gravelsteentje bij aan Trappen Tegen Grenzen. Dat is toch schoon, niet ?!

Trappen tegen bijwerkingen

Dagelijks slik ik bij het ontbijt dit capsuletje door mijn keel. Aanvankelijk met heel veel tegenzin en twijfel. Uiteindelijk met aanvaarding en een zekere gemoedsrust. Drie keer probeerde ik het weg te laten… maar telkens verloor ik hiermee dat nodige duwtje in de rug. 
Ik blijf er met een dubbel gevoel naar kijken. Echter, net zoals met alles in het leven, is het vaak geen kwestie van wel of niet. Meestal ligt het ergens daar tussenin… Waarom toch ook nog altijd een pilletje? Door gebeurtenissen en zich herhalende omstandigheden, namen mijn lichaam en geest – kort gezegd – een permanente overlevingshouding aan. Mijn natuurlijke angst- en emotieregulatiesysteem werd jarenlang sterk uit evenwicht gebracht.

Je zou kunnen zeggen … het fietsen helpt mijn evenwicht te bewaken en het pilletje geeft me dat noodzakelijke duwtje in de rug.

Medicatie – psychofarmaca – blijft door vaagheid omgeven. Het is helemaal niet zo rechttoe-rechtaan als een paracetamol dat is tegen hoofdpijn. Een ander item binnen het thema psychische kwetsbaarheid dat met heel wat onwetendheid, taboe en twijfel omgeven is.

Over de juiste werking van heel wat psychofarmaca is weinig geweten, alsook over de bekendheid van haar bijwerkingen.

Ik heb nog wel wat geluk… naast wel eens een droge mond, wat spectaculaire dromen en af en toe een algemeen gevoel van duizeligheid… krijg ik regelmatig een bloedneus bij hevige inspanningen en sneller blauwe plekken. 
Van anti-psychotica is echter gekend dat ze vaak leiden tot sterke gewichtstoename, verhoogde kans op diabetes en bewegingsproblemen. Voor heel wat mensen met een psychosegevoeligheid is het een zoektocht naar de juiste medicatie en een heel afwegings- en aanvaardingsproces. 


Daarom Trap ik Tegen Grenzen! Om meer sport- en bewegingsherstel te kunnen bieden en aan te moedigen bij personen met een psychosegevoeligheid.

Waarom ik tegen grenzen trap

Life is like riding a bicycle. To keep your balance, you must keep moving.

— Albert Einstein.

Leven is als fietsen, zei Einstein. Om het evenwicht te bewaren moet je in beweging blijven. Zelf verloor ik al eens dat evenwicht, en mijn fiets hielp me in het vinden van een soepele cadans. En dat doet die nog steeds. Ik begon met vaak te fietsen om te kunnen leven en ondertussen leef ik om vaak te kunnen fietsen.
Mijn fiets is dus niet alleen mijn favoriete vervoermiddel, maar ook een bron van kracht en evenwicht in mijn eigen confrontatie met een psychische kwetsbaarheid.

Die kracht wil ik nu mee inzetten voor anderen. Voor hen die op zoek zijn naar een soepele cadans in het leven, maar hierbij tegen heel wat grenzen aanbotsen.
Ik wil TRAPPEN TEGEN die GRENZEN!

Ik trap voor mensen met een psychosegevoeligheid. Zij botsen tegen heel wat grenzen. Psychose is één van de meest gestigmatiseerde psychische aandoeningen. Het taboe is zeer groot.
Heel wat mensen met een psychosegevoeligheid raken dan ook makkelijk in isolement. Ze verliezen de aansluiting met het sociale leven. Sociaal contact en beweging betekenen echter een belangrijke ondersteuning in ieders herstelproces.

UilenSpiegel vzw organiseert lotgenotengroepen voor personen met een psychosegevoeligheid, en dit op verschillende plaatsen in Vlaanderen. Lotgenotengroepen hebben een zeer positief en ondersteunend effect voor deze mensen. UilenSpiegel vzw is een kleine groeiende vereniging, en om deze groepen te kunnen (blijven) organiseren en kwalitatief te versterken zijn heel wat middelen nodig.
Met meer financiële middelen zouden er bijvoorbeeld fietstochten georganiseerd kunnen worden voor personen met een psychosegevoeligheid om hen mee op weg te zetten naar een soepele cadans en evenwicht.

Daarom wil ik TRAPPEN TEGEN GRENZEN…

Trappen tegen stigmatiserende grenzen
Trappen tegen financiële grenzen
Trappen tegen sociale grenzen

Foto door Jo Emmers al fietsend langs de GR 5 in de Belgische Ardennen 2019

Hoe trap ik tegen grenzen ?

Op 10 oktober 2020 hoop ik een mooi sponsorbedrag te kunnen schenken aan UilenSpiegel vzw en zo de financiële, sociale en en stigmatiserende grenzen al wat verder weg te trappen voor lotgenotencontact bij personen met psychosegevoeligheid.

Hoe hoop ik aan dit sponsorbedrag te komen ?

In september 2020 wil ik de ganse Belgische landsgrens rond fietsen. Dit is ongeveer 2000 km. En ik wil dit doen in maximaal 14 dagen tijd. Dit wil zeggen dat ik per dag minstens ongeveer 140 km zal moeten fietsen.

Tijdens mijn tocht hoop ik te kunnen overnachten bij personen/ organisaties/instellingen die op een bepaalde manier verbonden zijn met psychische kwetsbaarheid. Ik heb een tentje mee, dus een plekje in de tuin is voldoende.

Ik hoop dat jullie mij mee in gang trappen ?

Hoe ?

  • Door mijn kilometers te sponsoren via een vrije financiële bijdrage. Rekeningnummer wordt nog bekend gemaakt.
  • Door één van mijn geplande acties te steunen. Blijf steeds op de hoogte van aankondigingen via een regelmatig bezoekje aan mijn Facebookpagina en instagram.
  • Help mij door mee een kleine actie op te zetten in jouw organisatie of vereniging. Uiteraard zorg ik er dan voor dat het gulle hart van jouw organisatie of vereniging uitgebreid onder de aandacht wordt gebracht.

Foto door Djuli Bravenboer tijdens Dirty Boar gravel ride 2019

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag