Uitgelicht

Trappen Tegen Grenzen 2.0 in 2021 ?

Op 10 oktober 2019 kondigde ik aan dat ik de Belgische grens zou gaan rondfietsen.
14 dagen zou ik mezelf daarvoor geven. En ik hoopte dat ik er wat geld mee zou kunnen inzamelen bij familie en vrienden door mijn kilometers te laten sponsoren. Ik wou er UilenSpiegel vzw en PlusVriend een duwtje mee in de rug geven …
Maar vooral ook wou ik tonen aan mijn omgeving dat ik ondanks heel wat kwetsbare momenten/periodes/jaren tot (veer)krachtige dingen in staat ben als ik in mijn goede energie zit.

Op 20 september 2020 kwam ik met mijn fiets terug in Lier aan met de steun van honderden mensen, bezocht ik tientallen initiatieven en sprak ik met evenzovele mensen. Werd mijn verhaal (en zo ook dat van vele anderen) verspreid in heel wat lokale pers over België, werd ik in de uiteindelijke uitvoering van mijn zotte idee mee gedragen door Te Gek!? en Unik-id, door Gravel & Coffee, door UilenSpiegel vzw, door netwerk ggz Emergo.
Ik stond er niet meer alleen voor … anderen besloten mee te beginnen schrijven aan een gemeenschappelijk gedragen verhaal.

Samen investeerden we €6000 in de toekomst van mensen met een psychische kwetsbaarheid en mensen met psychosegevoeligheid. In 2021 zal je daar de concrete resultaten van kunnen zien.

Maar het verhaal is bijlange nog niet uit … dus schrijf ik nu verder … maar met anderen. En zal ik verder #trappentegengrenzen die er nog altijd liggen.

Maar ik ga op zoek naar compagnons!!
Ik zoek maximum 4 kwetsbare veerkrachtige compagnons dit met mij samen de uitdaging aangaan om
– een jaar lang te trainen om
– van 5 tot 19 september 2021
– grenstocht van 1000 km te fietsen
– dagtochten van Max. 100 km
– 2 a 3 rustdagen
– geen volgwagen, geen bevoorradingen, … we zorgen voor elkaar.
– basis slaapplekken

WORD JIJ EEN COMPAGNON ?

Om je kandidaat te kunnen stellen deel je volgende kenmerken :

~ je hebt een PSYCHISCHE KWETSBAARHEID en je bent bereid hier openhartig over te proberen zijn
~ je hebt al BEETJE FIETSERVARING ( kan ook met elektrische fiets)
~ na een fysieke inspanningstest krijg je een POSITIEF ADVIES van je HUISARTS om een sportieve uitdaging aan te gaan
~ je wil ONTDEKKEN of de FIETS voor jou een HERSTELTOOL zou kunnen zijn
~ je bent bereid om een JAAR lang te TRAINEN en samen met de andere compagnons te PROBEREN om de UITDAGING van 1000 km langs de Belgische grens te doen LUKKEN
~ Je bent bereid om SAMEN te zorgen voor de SPONSORING van onze tocht

Je kan je kandidaat stellen tot en met 10 december 2020!!

Inschrijven kan je HIER : https://forms.gle/PdTczYCgKL5sfy4W7

Vragen? via mail naar trappentegengrenzen@gmail.com

Elke nieuwe uitdaging start met proberen. Als je besluit te proberen … heb je de moeilijkste stap al gezet. 😉🙏🏽🍀💚

Uitgelicht

Passerend langs EL CAMINO

3 weken geleden is het ondertussen… dat ik en mijn Sugar Bart met open harten werden ontvangen door de Caminars. Een caminar is een passant, compagnon of andere betrokkene bij El Camino.

El Camino is een plek gelegen in Bekegem (niet ver van Brugge) waar mensen samenkomen rond psychosegevoeligheid. Een plek waar open gepraat en gedeeld kan worden met elkaar. Of je nu zelf psychosegevoelig bent of betrokken bij iemand die deze gevoeligheid ervaart… iedereen is welkom om mee in communicatie te gaan.
Maandelijks is er een open kring, er zijn huiselijke zondagen en een jaarlijks verblijfweekend.

Wat heb ik geluk gehad om deze mooie plek te mogen passeren. Ik kan me goed voorstellen dat ik me hier veilig zou hebben gevoeld in mijn zeer angstige periodes. Vanaf het moment dat ik me mee rond het houtvuur plaatste, viel een heerlijke rust over me heen, een ongedwongenheid.
Tijdens de maaltijd samen kwamen we echt tot verbinding… openheid, herkenbaarheid, onbevooroordeeld spreken en toch ook kritisch waar het nodig mag.
Een plek die ik ieder mens met psychosegevoeligheid toewens als de wereld hen overspoeld …Een plek die ik Jozef Chovanec had toegewenst.

Stilaan ontstaan er plekjes als deze … maar ze moeten trappen en duwen … trappen tegen heel wat grenzen… financieel, institutioneel, reglementair, …
Menselijkheid is niet in hokjes te vatten … een menselijke aanpak dus ook niet. Dat vraagt dus heel wat doorzet, moed, flexibiliteit, geduld, …
Ik zie zoveel initiatieven die echt werken en kunnen werken… maar ik zie ook hoe ze allemaal moeten trappen tegen grenzen … Iets waar gevestigde heilige huizen zich misschien toch eens wat vaker over zouden mogen bezinnen. Denk ik dan.

Bedankt Rika voor de ongelooflijk goede zorgen! 🙏🏽🥰 Bedankt Stefaan, Dag en de andere caminards voor jullie warme verwelkoming en uitwisseling 🍀🙏🏽🌻

Ga zeker eens een kijkje nemen op de website van El Camino Bekegem.

El Camino streeft naar de werking van een Soteria huis. Een opvangmethode in een gewoon huis, geen instelling. Voor personen die een eerste of herhaaldelijke psychose doormaken. De nadruk in deze opvangmethode ligt op nabijheid, open dialoog en gezinssfeer. Een mooi voorbeeld van een dergelijk Soteriahuis vind je in Nederland. Lees hier alles over Soteriahuis nabij Emergis in Kloetinge.

Ilse stapt 500 km voor Trappen Tegen Grenzen

Ils Van Dijck zit duidelijk niet alleen graag op haar fiets. Ohh neen, … want deze winter wandelde ze met haar hond Chester zo’n 500 km bij elkaar. Omdat ze zich liet sponsoren via de Warmste Winter Challenge van 100km Dodentocht® Kadee Bornem kan ze nu met haar opgewarmde benen en vooral warme hart €69 schenken aan Trappen Tegen Grenzen.

Een dikke dikke merci, Ilse!!!🙏🍀🥰


Wens jij ook de kilometers van ons fietsteam te steunen ?
En zo meer herstelmogelijkheden via sport mogelijk te maken voor personen met een psychische kwetsbaarheid.
Sponsor ons via UilenSpiegel vzw met een storting op BE34 0015 1222 9390
Mededeling : ‘gift Trappen Tegen Grenzen’
Giften vanaf €40 zijn fiscaal aftrekbaar!

Met ’t KOMPAS op de grens

Zondagmiddag 6 september reed ik de grens op in Kalmthout. We waren ondertussen nog met een groepje van 9 : Nathalie, Stéphane, Bart, Evelien, Jo, Mark van Te Gek !? en mijn Sugar Bart.

Voor ik mijn grenstocht aanvatte hield ik met ons kleine peloton nog even halt bij Ontmoetingshuis KOMPAS. 
KOMPAS is gelegen aan Kerkeneind 3 in het centrum van Kalmthout.
Het is een ontmoetingshuis voor en door mensen met een psychische kwetsbaarheid. Iedereen is er welkom. Gewoon voor een babbel bij een koffie of frisdrank, een creatieve activiteit of gewoon om even te zijn. Om gewoon even te kunnen zijn wie je bent. 

Verantwoordelijken Sofie en Emmy (zelf ervaringswerker) verwelkomen ons samen met vaste bezoekers Patrick, Nancy en Priscilla. Nancy was al van 6u op om cakes te bakken. Zodat we zeker een snoeperij hadden bij onze koffie 🥰

Bezoekers vinden hier een luisterend oor bij elkaar en bij de verantwoordelijken … maar vooral ook een plek waar ze zichzelf mogen zijn onder gelijkgestemde zielen. 

Sociaal contact is zo belangrijk in je weg naar herstel en plekken als dezen helpen je om weer positieve ervaringen op te bouwen. Je kan ook op café … maar wees eens eerlijk, hoe vaak worden mensen daar nog met drempels en stigma‘s geconfronteerd.
Deze plekken van waardevol lotgenotencontact zijn echter vaak enkel mogelijk via tijdelijk subsidies en/of sponsoring. Hun bestaan is dus vaak onzeker.

3 maal per week kan je hier terecht, hoewel Corona hier ook heel wat onmogelijk heeft gemaakt… en dat voel je. Heel wat van deze plekken moesten (tijdelijk) sluiten waardoor heel wat mensen alleen thuis kwamen te zitten. Het virus verbrak alle contact… Bij heel wat mensen leidde dit zelfs tot herval of opname. Een gezondheidscrisis die niet in de media verscheen, maar die zich stilzwijgend verspreidde.

Ondertussen begint alles terug wat menselijker te worden … 

Als ik bij het vertrek even pols naar hoe fietstochten met lotgenoten hen zou bevallen … krijg ik enthousiaste reacties. ‘ ja, dan moet ik me een koersfiets kopen’ lacht Priscilla. ‘Ik fiets al hoor… maar sport in groep dat is leuker natuurlijk.’

Meer informatie over ontmoetingshuis KOMPAS kan je terugvinden op de website.

Beste Jozef,

Ondertussen wordt er hier tikkertje gespeeld op zoek naar de zondebok. Dagelijks ontvangen we een uitgebreide verslaggeving van de spelers. Waar ze gepositioneerd zijn of waren, waar hun mogelijkheden liggen, hun whereabouts, hoe ze zich voortbewogen in het spel… Een gerechtelijk en vooral politiek debat over waar er mogelijks werd vals gespeeld. Een hele maatschappelijke discussie over wie de spelregels overtrad. En ik heb zo’n vermoeden dat tenslotte ook de spelregels wel in vraag zullen worden gesteld…

Maar blijft het grootste vraagstuk hier weer niet op de achtergrond ?
Wat gebeurde er met jou, Jozef ? Waarom was je verward ? Wat voelde je vanbinnen ?

Ik denk dat die verwardheid je heel bang moet hebben gemaakt ? Dat alles je plots teveel was, dat je het contact met de werkelijkheid verloor en je niet wist wat rondom je heen allemaal gebeurde ? … Dat je waarschijnlijk in paniek was en hopeloos probeerde te vertellen dat je de focus kwijt was ? Dat je de weg en jezelf kwijt was ?


Dat dit jou vooral heel erg bang maakte ? Dat je steun zocht… begrip, veiligheid, geborgenheid, zorg ? Maar dat je niet begrepen werd… en de angst je alleen maar meer in zijn greep nam ?…
Dat je lichaam daardoor in overlevingsdrang ging en je luider en met veel gebaren probeerde aan te geven dat je de weg kwijt was ?

Is het zo gelopen ?

En dan vraag ik me af … hoe komt het dat ik nog zo vaak hoor en vooral telkens opnieuw… dat men mensen in een toestand als de jouwe vooral benadert met repressie en agressie ? Opsluiten, isoleren, lichamelijk bedwingen, medicinaal kalmeren, … tot het slaapt.

Tot jij sliep … zonder weer wakker te kunnen worden.

Dan denk ik, Jozef, dat velen die denken te weten … eigenlijk helemaal niet weten. Dat er nog heel wat hallucinaties en door sensatie ingelepelde waanbeelden rondwaren van wat psychose en psychosegevoeligheid is …
Maar, Jozef, dan hoop ik vooral dat men de ogen stilaan wat meer en meer zal open doen… om echt te kijken. Wat er zijn velen van ons die graag willen tonen wat het dan eigenlijk wél is en kan zijn… en dat al héél lang!

Maar ja, ik kan me inbeelden dat het kijken naar ‘tikkertje op den boven’ een amusantere voorstelling is.

Ik had graag bij jou komen zitten, … er gewoon zijn … , menselijke warmte gegeven. Ik had je getoond dat je niet alleen was, … dat er iemand bij je was terwijl je in gevecht moest met je eigen angsten. En dat er iemand was die gewoon wou luisteren, als je het probeerde uit te leggen…

Was het dat niet wat je nodig had ?

Nog steeds heerst er veel maatschappelijke onwetenheid over psychose, psychosegevoeligheid en psychische kwetsbaarheid. Het kennisbestand was echter nog nooit zo groot… Maar om te willen weten, heb je een open geest nodig!

Wil je meer te weten komen over psychose, stemming en herstel ?
Neem dan zeker eens een kijkje op psychosenet België of Psychosenet Nederland

Hoe Kristof zijn eigen cadans vond

Enkele maanden geleden kreeg ik een berichtje in de messengerbox van Trappen Tegen Grenzen. Een vriendelijke begroeting en lof voor het initiatief… maar vooral ook een heel boeiende vraag. Een vraag die meerderen me al stelden, maar niet op deze manier. Het was Kristof die me vroeg: “Wat zegt jouw psychose over jou? Wat vertelt het over de diepste delen van je ziel ?” Samen met deze vraag deelde hij een stukje van zijn eigen leven. Want om te kaderen waarom hij die vraag juist op déze manier stelde, vertelde hij over zijn vader. Zijn vader leeft al een lange tijd verder dankzij twee donorlongen. Die kreeg hij omdat hij een longziekte had ontwikkelt die stilletjes aan de longblaasjes van zijn eigen longen helemaal aantastte. En Kristof’s vader had hem altijd vertelt dat dit waarschijnlijk zo was gekomen, “omdat hij als kind altijd te weinig ademruimte had gehad”.

Ongeveer twee weken geleden trok ik met mijn vriend Bart samen op de fiets richting het Hageland. Kristof had een T-shirt besteld om Trappen Tegen Grenzen te steunen, maar de maat matchte niet echt. Omdat ik graag de kans neem om kennis te maken met mensen die me contacteren en steun bieden aan Trappen Tegen Grenzen, besloten we om elkaar tegemoet te fietsen. Zo konden we de T-shirtmaat wisselen. Aangezien ik volop mijn aantal kilometers op de fiets wil trainen en geniet van lange tochten in het zadel, verzekerde ik Kristof echter al gauw dat ik het T-shirt met plezier tot aan zijn voordeur zou brengen. En zo geschiede dus…

Een thuislevering brengt gesprekken… Kristof, Bart en ik stonden algauw gezellig te keuvelen over biken en gravellen, over korte en lange ritten, over samen en alleen fietsen. Af en toe ontsnapte wat intiemere informatie … Aan de opmerkingen en blikken van Kristof merkte ik dat hij zo zijn eigen fietsverhaal wel had. Mensen dwingen om open te zijn wil ik vooral niet doen, maar het is altijd fijn indien ik ook mag delen in hun diepere zielenroerselen (en vooral als daar dan ook nog eens een fiets bij betrokken is). Want het zijn die roerselen die ons tot de authentieke mens maken die we zijn, boeiend in al onze kwetsbaarheden en veerkrachten.

Omdat ik in dit blog niet alleen mijn eigen verhaal, maar vooral ook de verhalen van anderen wil delen, mag ik hier nu ook het verhaal van Kristof vertellen. Want de fiets ( en dan vooral de mountainbike) bleek ook in het leven van Kristof een belangrijk herstelmiddel.

Ongeveer 10 jaar geleden maakte Kristof een scheiding door. Zijn toenmalige relatie verliep vooral de laatste 3 jaren in doffe ellende en stress… De vrouw met wie hij samen was  vocht met een alcoholverslaving.  Als partner heb je dan heel wat mee te dragen. De scheidingsprocedure verliep heel moeizaam en vroeg opnieuw heel wat extra energie : een hele administratie, het huis verkopen, en vooral de toen nog kleine kinderen op een goede manier opvangen en een regeling uitwerken die voor iedereen ‘ok’ was. In de momenten dat Kristof zijn kinderen niet zag, sloot hij zichzelf op. Hij wou zich afsluiten van de buitenwereld. Had geen zin of behoefte aan sociaal contact. De grond was onder zijn voeten weggevaagd en hij had geen zin om dit telkens opnieuw te moeten uitleggen aan iedereen rondom hem. Hij zag eventjes de uitweg niet meer, en had geen idee hoe van deze situatie terug te kunnen herstellen.

Tot de broer van Kristof hem het huis uittrok om een keertje mee te gaan fietsen. Kristof was eigenlijk altijd heel sportief geweest, maar na een arbeidsongeval liep hij een rugletsel op. Hierdoor was hij lang niet actief meer. Met zijn toenmalige nog simpele MTB trok hij samen met zijn broer op pad. En het was afzien, getuigd hij. J “Ik had nul de botten techniek.  Gestoord vond ik sommige dingen die hij me voorschotelde (haha nu zou ik dat met een driewielerke doen). Maar na 3-4 maanden voelde ik wel, dat dat wekelijkse uitstapje me fysiek én mentaal weer sterker maakte.  Mountainbiken, op de speelse manier zoals we dat nu nog steeds het liefst doen, was toen een gevecht met mezelf, dat ik stilaan naar mijn hand begon te zetten, ’t werd steeds minder een gevecht, steeds meer een positieve uitdaging…”, aldus Kristof.
Hij ging uiteindelijk trail- en endurobiken… groeide steeds meer in zijn technieken en zocht steeds nieuwe uitdagingen. Via deze manier van fietsen leerde hij nieuwe mensen kennen en kwam op prachtige plekken in de natuur. “Heerlijk!”, zegt Kristof, “Op de mountainbike kwam ik weer tot leven, had ik het gevoel thuis te komen in mezelf…”

Het gevecht dat zijn ex-partner voerde met de alcohol (paar opnames en regelmatige conflictsituaties) bleef hem en de kinderen echter achtervolgen. Kristof voelde zich erg verantwoordelijk om de ‘stabiele factor’ te kunnen zijn voor zijn zonen. Bij elke opname van hun moeder verbleven zij een onbepaalde tijd bij hem. Hoewel Kristof zijn kinderen erg graag ziet, legde deze dynamiek soms een grote druk op zijn schouders. Hij voelde zich er erg alleen voor staan, en zocht de kracht om dit allemaal telkens alleen te moeten blijven opvangen. Toen de moeder van zijn jongens de laatste keer werd opgenomen, knakte er iets in hem. Ook het biken ging niet meer. Kristof vertelt hierover: “Ik durfde op de trails sommige technische passages niet meer, maakte fouten, had geen positieve mindset meer…  Probeerde mezelf te forceren, want dat technisch biken zou me erdoor halen!  Door te moeten focussen is er geen tijd om met andere zaken bezig te zijn, dus…  Tot iemand op een dag zei:  Zoude gij niet beter stoppen maat, voor het op ne keer is goed fout gaat ?! Klote opmerking, confronterend. Maar ik voelde wel dat hij gelijk had.  Het gíng niet meer…”

Hij stopte niet met fietsen, maar ging anders fietsen.
“… de jongens op zondagmiddag bij mijn ouders afzetten, rugzakje aan en hop, op m’n eentje met de MTB de natuur in, voor 3-4 soms 5 uur.  Rustig pedalerend, hier en daar effe een plezant stukje meepikken.  Gedachten toelaten, tranen soms laten rollen (liefst in de regen).  Tot rust komen in mezelf, weer content  zijn met wie en waar ik op dat moment was…”

Kristof voelde zich op de fiets weer ‘helen’, zoals hij dit zelf verwoordt. Hij kreeg terug zin om zichzelf uit te dagen, de fiets had hem er terug doorgehaald.

Verder deelt hij nog :
“Dit had me iets belangrijks geleerd:  Luister naar jezelf, want biken is niet biken..!  Op momenten dat het mentaal goed zit, kan ik mezelf pushen, heb ik zoveel lol aan technische trails. En al hoeven de extremere enduro toestanden niet meer, dàt is wat ik het liefste doe met mijn zalig all-mountain hardtailtje.  Spelen.  Boys will be boys, right  😉
Maar soms voel ik, dat ik meer rust nodig heb dan uitdaging, en dan kan ik nog steeds erg genieten van, en me opladen door, gewoon relax een paar uren door de natuur te cruisen.  Alleen of in heel beperkt gezelschap…  Rust !
En heel soms, dan voel ik dat zelfs dat nog te snel gaat, en dan blijft mijn geliefde (letterlijk) stalen ros op stal, met beetje tegenzin altijd toch, en dan trek ik mijn wandelschoenen aan. Te voet het bos in, wegzakken in mezelf, of tegen een boom…connecteren met moedertje natuur.”

“ Life is like a bike ride, momentum is your friend “ De kunst is om je momentum te voelen zeker 🙂 en erop te surfen…

Door te klimmen en dalen, en te blijven bewegen… vond ook Kristof uiteindelijk zijn eigen cadans.


Bedankt voor het delen van jouw fietsverhaal, Kristof!

Slikken of Trappen: over buikgevoelens en bloedplaatjes

In mijn vorige bericht had ik over m’n dubbele gevoel bij het nemen van medicatie. Vermoedelijk is dit gevoel voor heel wat mensen met een psychische kwetsbaarheid herkenbaar. De steun ervaren van chemische regulaties via pilletjes, maar ook de confrontatie met bijwerkingen. En vooral de confrontatie met het idee dat je pilletjes neemt om je mentale toestand, gedragingen, en wie weet … je persoonlijkheids- kenmerken in regel te houden met bepaalde gestandaardiseerde normen van hoe een mens ‘mentaal gezond’ dient te functioneren. 
Ik houd hier geen vertoog voor het bannen van medicatie of een pleidooi dat stelt dat pilletjes alleen maar slecht zijn. Er zijn evenzovele situaties waarin medicatie heel wat steun biedt aan mensen die lijden onder een aantal symptomen van hun psychische kwetsbaarheid. Op zo’n momenten kan medicatie een belangrijke steun en ‘bondgenoot’ zijn. Wat ik wel met mijn eigen verhaal wens te vertellen is dat er misschien wel eens verschillende pistes, combinaties en alternatieven mogelijk zouden kunnen zijn. Mijn doel is enkel om hier zoveel mogelijk mensen mee over te informeren. Ik wil vooral met mijn eigen ervaringen en bedenkingen een testcase bieden voor anderen om te kunnen observeren. 

Voor het thema psychische kwetsbaarheid en mentale gezondheid ontstaat steeds meer openheid binnen onze samenleving. Dankzij een toegenomen aandacht voor
sensibilisering, informering en de normalisering van het feit dat we allemaal psychisch kwetsbaar (kunnen) zijn. 
Open gesprekken rond de inname van psychofarmaca blijven echter moeilijk. Heel wat zaken rond dit thema blijven onuitgesproken of zijn door mystiek omgeven. En zo sluipt er wel eens vaker wat sensationele informatie de wereld in.
Ik hoop een bescheiden steentje te kunnen bijdragen in de weg naar demystificatie rond het innemen van psychofarmaca.

Ik ging jullie dus uitleggen waarom ik eerder meer zou willen trappen en minder of niet meer slikken ?

De SRI of Serotonine Heropname Remmer (Venlafaxine) biedt me al heel wat jaren steun in het reguleren van angstsymptomen en stemmingswisselingen die ik ervoer. Het medicijn neemt als het ware bepaalde door (irrationele) angst ingegeven drempels of remmingen weg die ik misschien anders aan mezelf terug zou beginnen opleggen. Dit in een soort van zelfbeschermende toestand. Natuurlijk heb ik ook heel wat handvatten binnen mijn therapie meegekregen, en dit heeft mijn gedrag stelselmatig sterk veranderd.
Hiernaast zorgt het pilletje er ook voor dat mijn emoties niet te extreem doorschieten, vooral naar de depressieve kant dan. Ik ervaar zeer intens, en dat kan een zegen zijn maar ook een vloek. Het levert veel fantasie en een sterk empathisch vermogen op, maar vaak ook uitputtende overprikkeling en overspoeling om te leven zonder een filter. 

Eerlijk gezegd… ik neem het medicijn ondertussen al zo lang (12 jaar) dat ik me vaak de bedenking maak… ‘Wie zou ik nu eigenlijk zijn als ik geen medicatie meer neem ?’

Maar naast steun ervaar ik toch ook wel wat ongemakken van dat pilletje. Hoewel er wordt beweerd dat die zeer miniem zouden moeten zijn, ervaar ik dit zelf toch een beetje anders. OK, er zijn heel wat andere psychofarmaca (antipsychotica en neuroleptica) die grotere ongemakken zullen veroorzaken. Hoewel dat volgens mij vooral een eigen afweging is die je dient te maken. En je alleen voor jezelf het beste kan vaststellen in welke mate je de bijwerkingen als meer of minder storend ervaart. 
En ik stoor me dus aan een aantal dingen bij de pilletjes die ik neem, namelijk:

  • Er wordt een rem op mijn emoties gezet, en ja dat is ook de bedoeling van dit medicijn, …maar ook op die emoties en in die mate die voor mij persoonlijk niet nodig zijn. Soms, wanneer ik verdriet voel of intens geluk, lukt het me niet altijd meer om de tranen los te laten. Dan wil ik wel, maar lijk ik een tranen-constipatie te hebben. Een heel eigenaardig gevoel. Terwijl ik persoonlijk dan graag wel eens een keertje goed zou willen kunnen huilen, want dat biedt opluchting. Een remming ook op diverse vormen van genot… Vroeger kon ik van alle soorten dingen veel intenser genieten. Nu moet ik me er als het ware soms al bijna specifiek op gaan concentreren om te kunnen genieten. Het lukt nog wel … maar ik mis de intensiteit. 
  • De SRI werkt 24u, met een verlengde afgifte. Dit betekent dat je het pilletje dagelijks best steeds op het exact zelfde moment inneemt. Dit is voor mij een moeilijke opdracht… in mijn soms wat chaotische snelle brein. En ja ook wel wegens een zeker nonchalant trekje misschien. 🙂
    Ik moet het ook innemen bij het ontbijt, want het middel is anders te belastend voor de maag. En je kan je wel voorstellen dat ik op mijn vrije dagen net liever iets later ontbijt dan op mijn werkdagen. Laten we zeggen dat er voor mij steeds een uur speling op zit op bepaalde dagen van de week… en soms wat meer… 
    Dan krijg je dus problemen : intense, levendige dromen omdat een soort rebound van de REM-slaap ontstaat. De stoffen in de SRI onderdrukken namelijk de REM-slaap. Begint je dosis te schommelen, dan begint je REM-slaap te schommelen. Zeer vermoeiend soms.
  • Hypno-sedatie : vermoeidheid, sufheid, duizeligheid en slaperigheid. 
    Omdat het medicijn een remming veroorzaakt in de noradrenerge, histaminerge en serotonine receptoren. En vooral als ik dan toch eens een glaasje prosecco of een lekker abdijbiertje wil proeven op café of op een terrasje in het zonneke… wordt die versuffing nog sneller in de hand gewerkt. Ik ben wel eens vaker in de sofa moeten gaan liggen bij vrienden of familie omdat ik me echt niet meer kon wakker houden na een vreugdevolle toast op elkaars gezondheid. En zwijg me dan van de momenten dat ik vocht tegen de vermoeidheid omdat het niet direct gepast was om effe in de zetel te gaan liggen snurken. 🙂 Maar goed, die alcohol is nu niet zo belangrijk voor mij, dat ik het evengoed zou kunnen laten… 
  • Het medicijn geeft je een grotere drang naar zoetigheden en hieraan gekoppeld kans op gewichtstoename. Het mechanisme in SRI’s dat dit veroorzaakt blijkt ingewikkeld en wordt nog niet geheel begrepen. Een mogelijke verklaring zou zijn dat het medicijn een vertraging in de stofwisseling veroorzaakt. Medicijnen kunnen de caloriehuishouding veranderen door het verhogen of verlagen van het basale metabolisme zonder dat de inname van calorieën verandert. Gelukkig beweeg ik erg veel (honden wandelen, lopen en fietsen) waardoor deze bijwerking bij mij minder hinder veroorzaakt. Ik ben om deze reden ook toch wel wat meer gefocust op wat ik eet en hoe gezond het is. 

Deze ongemakken zijn me meer en meer beginnen opvallen na jarenlang gebruik van dit medicijn. Ze lijken ook te zijn toegenomen na het verhogen van mijn dosis. Pas dan ben ik op zoek gegaan naar onderzoek rond bijwerkingen van mijn specifieke medicatie. Voordien wist ik dat ze er waren, maar negeerde ik ze. Ik lees niet standaard de bijsluiter van medicatie. Wat foei is, misschien ?!

De bijwerkingen en veranderingen in mijn lichaamstoestand die me de laatste tijd ook erg zijn beginnen opvallen sinds mijn dosis werd verhoogd, zijn :

  • Bij intensieve inspanningen lijk ik telkens sneller een plafond te bereiken. Goed ja, ik heb het lang ook in twijfel getrokken met een verminderde conditie. En dat is natuulijk ook niet helemaal onrealistisch. Ik heb geen personal coach die mijn conditie nauwkeurig in de gaten houdt dus ik heb geen idee van fluctuaties op dat vlak. Maar soms voel je een verschil in je lichaam en je weet dat het misschien toch iets anders is (een buikgevoel, intuïtie). 
  • Plots krijg ik regelmatig last van bloedneuzen bij intensieve inspanning, vooral als ik het aantal hoogtemeters of de snelheid in mijn fietstochten opdrijf.
    Ik had vroeger amper een bloedneus. 
  • Ik krijg erg snel blauwe plekken. OK, met het meer off-road fietsen is ook mijn valfrequentie toegenomen.  🙂 Maar een keertje stevig leunen met mijn armen op een tafel en ik heb twee blauwe plekken op mijn bovenarmen. Ik sta te wachten aan de lichten met mijn fiets, duw mijn zadel tegen mijn bips…en hopla BBB, of blauwe bollekes billen.

Ik trek met deze vaststellingen naar de huisarts. Er volgen 3 bloedonderzoeken kort op elkaar. Nu 2 maanden geleden. Resultaat, bij elke bloedname wordt er steeds een tekort aan bloedplaatjes vastgesteld. Niks levensbedreigend… maar toch iets om aandacht voor te blijven houden. De huisarts weet niet direct wat ermee te doen. Ik doe zelf de suggestie om misschien toch ook eens de link met mijn medicatie te onderzoeken. Dit wordt vriendelijk afgewimpeld. 
Mijn koppigheid en intuïtie houden me echter in gang. En ik ben zelf beginnen zoeken. In de literatuur vind ik volgende bijwerking voor SRI’s, hoewel ze wel zeldzamer blijken voor te komen : 

Serotonine speelt een belangrijke rol bij het stoppen van een bloeding (hemostase), voornamelijk door een versterkend effect op twee stoffen (adenosinedifosfaat en trombine) die betrokken zijn bij het stollen. 
SRI’s blokkeren de afgifte van serotonine uit de bloedplaatjes en blokkeren de opname van serotonine in bloedplaatjes. Dat leidt tenslotte tot bloedingsproblemen, met name door een verlenging van de bloedingstijd, wat zich onder andere kan uiten in blauwe plekken.  SRI’s (dus ook duloxetine, trazodon en venlafaxine) kunnen, vooral in combinatie met NSAIDs (Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs, ontstekingsremmende geneesmiddelen), maagbloedingen veroorzaken. 

Omdat verminderde bloedplaatjesaggregatie waarschijnlijk de oorzaak is, zouden ook allerlei andere bloedingen moeten ontstaan, er bestaan echter slechts een gering aantal beschrijvingen van bloedingen, zoals van neus, tandvlees en dergelijke.

Referentie : Heerdink E. en Meijer W. – Selectieve serotonine heropnameremmers en bloedingen – Psyfar (2006) 2: 36-38

Misschien doet deze bijwerking zich niet bij iedereen voor die dit medicijn neemt… maar ze heeft zich nog wel bij anderen voorgedaan die het nemen. Dat is voor mij een reden genoeg om het toch eens verder na te trekken. En mijn eigen intuïtie niet te negeren. 

Ik heb ondertussen een afspraak gemaakt met een psychiater om mijn medicatie te bespreken. Ik hoop bovendien te kunnen toewerken naar een plan waarin ik mijn medicatie zal kunnen afbouwen en de duursport meer zijn effect zal kunnen laten doen. Hopelijk vind ik een arts/psychiater die me hierin wenst te begeleiden. 

Dat wordt een nieuwe uitdaging … want ondertussen is mijn lichaam erg gewend geraakt aan dit chemische middeltje. 

Slikken of Trappen : de dans met de neurotransmitters

Het zal nu ongeveer iets meer dan 12 jaar geleden zijn dat ik mijn eerste pilletjes kreeg van mijn huisarts. Venlafaxine 75 mg… ook gekend als een SRI of Serotonine heropname remmer. Een belangrijk pilletje in de behandeling van angststoornissen en stemmingsstoornissen. Gedurende die 12 jaar heb ik ook een 4-tal jaren, alle episodes bij elkaar opgeteld, met slechts 37,5 mg per dag toegekomen. Telkens met de bedoeling er helemaal mee te kunnen stoppen… Want ik wou er van af!  Je neemt toch geen medicatie om gelukkig te zijn ?!, dacht ik toen.
Ondertussen, omdat ik weer eventjes de weg verloor, neem ik sinds een kleine 2 jaar een dosis van 150 mg per dag. Want zou er misschien een bepaalde gewenning kunnen optreden ? Ligt mijn tolerantiedrempel hoger ? Na lang proberen om het uit te stellen.. gaf ik toch toe. Verdomme, ok, zei ik dan uiteindelijk, verhoog die dosis dan maar. Volgens mijn huisarts waren de meeste mensen met die dosis goed geholpen, was de dosis toch nog niet zo erg hoog, en dus ik zou er ook wel goed mee geholpen zijn…
En daar staan we dus nu.

Voor ik met dat allereerste pilletje begon, gingen al enkele jaren overleg met de huisarts vooraf. Overleg rond een resem van lichamelijke klachten : opkomende en weer gaande vermoeidheid, overspanning en blokkades van de spieren, hartritmestoornissen, ademhalingsproblemen, frequente migraine-aanvallen, pijnlijke opzwellende buiken, zeer frequent bewusteloos worden, … 
Bloedtesten, ademhalingstesten, hartonderzoek en een Holter dragen, meerdere reeksen kinesitherapie, voedingsaanpassingen, … Ongeveer 2 jaar lang werd heel wat getest en uitgeprobeerd, om telkens tot dezelfde conclusie te komen : dat ik eigenlijk zo gezond als een visje was. Ahh ja, lichamelijk toch…

En ja hoor, dat was ook zo. Op mijn goede momenten had ik een enorm uithoudingsvermogen, en was ik een uiterst beweeglijk persoon. Zeer sportief. Op die momenten had ik ook nauwelijks klachten. Maar het zou nog enkele jaren duren voor er een link werd gelegd. 
De eerste link werd gelegd toen ik, door mijn toenmalige gedragstherapeut, naar een gespecialiseerd diagnosecentrum voor angst- en traumagerelateerde somatische klachten werd verwezen (Tumi Therapeutics). Na 2 uur van beelden, taken en tests uitvoeren, volgeplakt met sensoren over hoofd, handen en schouders, bleek ik over de hartvariabiliteit (HRV) van een topsporter te beschikken. Ik was dus heel fit… alleen niet in mijn hoofd. Want ook heel wat andere indicatoren (spierspanning, reflex, verhouding O2 en CO2 in ademhaling, … ) toonde dat mijn lichaam in een constante staat van alertheid zat. Daarom dat ik lichamelijk zo fit was ?!  🙂
Anyway, … voor het eerst kwam de bedenking en ook de ervaring dat sporten een positieve invloed op me had. Ik sportte graag, dus ik ging het meer doen. 

In de periode voor en na deze gespecialiseerde testing nam ik zelfs twee soorten medicatie. Omdat de angstproblematiek in die periode in mij piekte. Zij nam soms wel erg acute en irrationele vormen aan. Ik leefde ongeveer een half jaar met angstpsychotische symptomen. Daarom had ik vaak een stevige angstremmer op zak, Lorazepam Expidet. Even een tabletje onder mijn tong en ik werd rustig. Chemisch gezien toch…
Dankzij mijn gedragstherapeute bleef ik dit 2de soort pilletje behandelen als een zoete zonde, enkel als het echt echt echt niet anders kon. Uiteindelijk kon ik vrij snel verder zonder dat chemische rustmiddeltje. Gelukkig maar!

Goed… maar nu terug naar die serotonine heropname remmers… die ik nu dus nog altijd slik. En het feit dat ik meer en meer begon te merken dat sporten en vooral duursporten mij ook in evenwicht lijkt te houden.

Ondertussen zijn we heel wat jaren later… en kent ook het onderzoek naar psycho-farmaca steeds meer vooruitgang. Men ontdekt meer en meer hoe ze precies werken. Want wat grappig is… of niet grappig… het is hoe je het bekijkt… Van heel wat psycho-farmaca is slechts van 20% van de werkzame stoffen in het ganse medicijn de echte werking gekend. Heel vaak ben je dus een proefkonijn bij de opstart van dit soort medicijn … Zal het aanslaan bij jou of niet ? Heb je niet teveel bijwerkingen ? Dan ben je er misschien wel goed mee. 
Ook in het onderzoeksveld van de sport en het preventieve effect op de gezondheid, (waartoe ook de geestelijke gezondheid behoort), worden meer en meer nieuwe ontdekkingen gedaan. Zoals de werking van sport op neurotransmitters.
Neurotransmitters zoals Noradrenaline, Oxytocine, Endorfine … en jawel Serotonine. Neurotransmitters of specifieke hormonen die ook een belangrijke rol spelen in de angst- en stemmingsmechanismen in ons lichaam.

Heel concreet…
Duursport (zoals fietsen, lopen, intensief wandelen) stimuleert de toevoer van de neurotransmitters serotonine en noradrenaline. Bij een psychische kwetsbaarheid die bvb stemmingswisselingen en angststoornissen kan veroorzaken… is de toevoer van serotonine uit balans en vaak te weinig. Daarom wordt een medicijn als een serotonine heropname remmer voorgeschreven. Via dit medicijn wordt de opname van serotonine chemisch gereguleerd. Het zorgt er voor dat hogere niveau’s serotonine aanwezig blijven op de cruciale plaatsen in het lichaam. 
Ondertussen is echter door meerdere wetenschappelijke onderzoeken aangetoond en onderbouwd dat ook regelmatig fietsen, lopen of wandelen (duursport) de balans in serotonine op een natuurlijke wijze kan reguleren. Indien er sprake is van milde vormen van dysbalans in serotonine. Milde depressie en milde angststoornissen bijvoorbeeld.
Bij ernstigere vormen van psychische kwetsbaarheid zou echter ook de overweging van duursport in combinatie met medicatie kunnen gemaakt worden ? En de chemische regulatie via medicatie verminderen, door het stukje natuurlijke regulatie te laten toenemen via duursport. 

Ikzelf begin de laatste tijd meer en meer de indruk te krijgen dat een aantal ongemakken die ik ervaar (tijdens het uitvoeren van duursport) wel eens bijwerkingen zouden kunnen zijn gerelateerd aan mijn medicatie… een grappige wending. 🙂
Vooral omdat ze zijn toegenomen sinds de dosis van mijn medicatie werd verhoogd. 
Ik vraag me dan ook meer en meer af … zal ik blijven slikken of Trappen ? Of én slikken én Trappen ?

Waarom ik meer en meer wil kiezen voor Trappen en minder voor slikken, vertel ik in een volgend blogbericht. De enige echte waarheid, voor iedereen toepasbaar, zal zeker niet bestaan. Dat wil ik hier ook niet verkondigen.
Ik hoop echter dat ik anderen die ook soortgelijke medicatie nemen, of er misschien aan denken dit te willen nemen, even laat stilstaan bij alternatieven. 
Want ik lees, ik hoor, ik zie dat er in België nog altijd veel wordt geslikt… en misschien soms te snel geslikt ?, te lang geslikt ?, te veel geslikt ?, … Voor mezelf vind ik het alvast de moeite waard om een keertje de afweging te beginnen maken, samen met de experten (psychiaters, therapeuten, onderzoekers) dan wel. 

Om dit blogbericht te schrijven heb ik me laten inspireren door een aantal interessante wetenschappelijke teksten. Heb je een diepgaandere interesse ? Dan wens ik deze zeker te delen. 

Graag geef ik ook nog volgende leestip mee : Leven in cadans. Hoe je fietsend je hoofd verzorgt. Martijn Veltkamp. 2018.

Trappen voor ’t leven

Enkele dagen geleden kreeg ik een bijzondere gift in de Trappen-tegen-grenzen-mailbox. Een kennis, B., liet me weten een bedrag te hebben gestort afkomstig van een vriendin van hem, R. 
Samen met een aantal andere vrienden van R., vond B. een geldsom in haar huisje. Haar huisje werd leeggemaakt en opgeruimd. Want R. is er al een tijdje niet meer. 

Ze had besloten uit het leven te stappen. R. zag geen alternatieven meer die haar zouden kunnen helpen in het dragen van wat voor haar ondraagbaar was geworden. 
Alternatieven zijn er steeds, maar zijn vaak niet meer zichtbaar voor iemand die de weg kwijt is in het leven.

Ook ik stond al eens op dat nare kruispunt, maar zag gelukkig net nog de andere pijlen hangen. Omdat ik regelmatig aan enkele mensen waarbij ik me vertrouwd voelde liet horen dat ik de weg kwijt was. Ik kon erover praten en er werd door anderen geluisterd.  Zo vertelden ze me over de verschillende routes die je zou kunnen nemen. En die routes bleven in mijn gedachten hangen…toen ik aankwam bij het kruispunt. Ik zag de pijlen en koos een alternatieve route. 

Van het geld van R. dat in haar huisje werd gevonden, wordt nu al enkele jaren opnieuw een deel aan een goed doel geschonken. Een goed doel dat zij zelf een warm hart zou hebben toe gedragen. Een mooie manier om haar te herdenken. 

Dit jaar werd er door B. en de andere vrienden van R., voor Trappen Tegen Grenzen gekozen. Omdat Trappen Tegen Grenzen (t.v.v. UilenSpiegel vzw) mee een stem geeft aan het psychisch kwetsbaar zijn, en mee inzet op het aanreiken van alternatieven in de weg naar herstel. 

In de afgelopen weken, maanden, jaren… werd ik regelmatig bericht over lotgenoten die de alternatieven niet konden vinden. Daarom Trap ik tegen Grenzen, om bij te dragen aan de alternatieven en ze mee zichtbaar te maken.

Praat, luister, engageer u… want dat kan levens redden!

Heb je vragen over zelfdoding ?
Wens je te praten over zelfdoding ?

We trappen al 2 maanden en dat bolt!

Ik word er nog telkens stil van… 

Net iets meer dan twee maanden loopt de actie Trappen Tegen Grenzen nu, en ik mag volgende balans opmaken: 250 volgers op Facebook, 213 volgers op Instagram,… en dagelijks blijven we groeien. Een radiobericht, 3 krantenberichten en een regionale TV reportage.
Het wiel van fortuin telt ondertussen € 630. Dankzij de eerste gulle individuele giften, een stevige schenking van wielerteam De Dijkstampers uit de opbrengst van hun plezierige gezellige sportieve quiz en een winderige maar gedenkwaardige social ride naar een voorstelling van Dirk De Wachter.


En dat wiel blijft maar bollen…

Dankzij een intensieve samenwerking met Der Lokomotiv Gravel & Coffee:
Zoals de geschonken opbrengst uit inschrijvingen voor de Gravel&Coffee rides in 2020 die gebeurden tijdens Black Friday. En die hopelijk ook veeltallig zullen volgen tijdens de warmste week. Van alle tickets verkocht tijdens de Warmste Week (16 tot en met 24 december 2019) gaat 10% naar Trappen Tegen Grenzen.
Verder volgt een volledig door mij begeleide Ladies Gravel&Coffee Ride op zondag 8 maart te Diepenbeek i.s.m. Kaffee Cyclette… integraal ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Tussen 1 en 3 mei 2020 kan je tenslotte samen mee op Adventure Bikepacking Weekend. Sociaal, avontuurlijk en gegarandeerd plezier : Stay tuned!

Dankzij Suzy. Binnen CGG De Pont Mechelen, één van mijn werkgevers, verkoopt Suzy zelfgemaakte soep. Zij is ervaringsdeskundige en een zonnetje van een vrijwilliger binnen ons centrum. Volledig op eigen initiatief begon ze soep te maken en te verkopen aan de collega’s ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Ik stel jullie graag aan haar voor in een later bericht op deze Blog. 

Dankzij Geert Pieters, zelfstandig grafisch ontwerper & fotograaf, van WOLF Fotografie. Hij schonk mijn website hosting en vereeuwigde het domein Trappen Tegen Grenzen.  

Langs alle kanten wordt er dus getrapt tegen grenzen… 

En ik ben blij dat we hierdoor stilaan een ‘community’ karakter krijgen. Want een krachtiger signaal dan dat kan je als samenleving toch niet geven ?

Andere initiatieven nog in het vooruitzicht naar 2020 …

Februari 2020 start bestelling van het enige echte Trappen Tegen Grenzen T-shirt. Designed en ecologisch vriendelijk gemaakt  i.s.m. The Vandal 

Zaterdag 8 februari 2020 – Panda Trail Gravel ride – georganiseerd door Kevin, Nick en Glenn volledig ten voordele van Trappen Tegen Grenzen. Deze rit vertrekt in Kaffa Espressobar op de Markt in Peer. Het evenement is terug te vinden via Facebook.

Op zondag 23 februari 2020 een voorstelling van “Fietsen naar herstel” en social ride (op de weg) rond Antwerpen i.s.m. met Bike Project uit Antwerpen. Noteer dus alvast in jullie agenda!

De gulle steun van de pareltjes van zwijnen die jaarlijks zorgen voor de geweldigde 170 km Dirty Boar Gravel Ride en Dirty Boar Bikepacker. Ook bij hen ga ik graag mee in de modder wroeten en de poten uit de mouwen steken.

En nog wat ideeën die broeden en wachten op reacties en samenwerking ….

Ook over de grens wordt er geholpen met trappen…

In Kopenhagen, Denemarken, zal Ole Sorensen van Run Buddy Copenhagen tijdens mijn fietstocht in september giften bij elkaar ‘LOPEN’. Ole is ultra-runner en ziet dat helemaal zitten. Ik stel jullie graag aan hem voor in een later bericht op deze Blog.

In de Eifel, zal Holger Loosen, in de tweede week van mijn tocht het parcours van de Eifel Graveller voor zich nemen. 800 km, 14 000 hm. We zullen Holger kunnen volgen met een life tracker. Hij krijgt deze gratis mee van FollowmyChallenge. Via de website zal Holger het opnieuw opnemen tegen de deelnemers van de Eifel Graveller 2020. Via een ludiek PACMAN-spel zal de race in beeld worden gebracht. Voor dit initiatief verzamelt hij fondsen in t.v.v. Trappen Tegen Grenzen. Ook over Holger zullen jullie nog meer te weten komen in een toekomstig bericht op deze Blog.

Ik had nooit durven dromen van zoveel solidariteit… het maakt mijn winter warm. Het zet alvast een dankbare blik op 2020 … 

Het houdt me in de weer, want ik kan het wel gebruiken in de winter. Omdat ik minder op mijn fiets zat, de korte donkere dagen me te zwaar werden, de contacten verminderde omdat ik mezelf minder goed gemotiveerd kreeg tot actie… was de winter voor mij steeds een nét iets uitdagender periode. Voor velen van ons waarschijnlijk… Maar ik kon echt letterlijk in winterslaap gaan. Soms dagen van meer dan 14 uren slapen… zinloos. Waardoor ik me ook vaak zinloos ging voelen en mijn sociale en maatschappelijke leven soms stilaan wat zinloos werd. Trappen Tegen Grenzen geeft me zin, (sportieve) energie, solidariteit en sociaal contact waar ik zoveel om geef.

Alvast bedankt voor deze eerste twee maanden van Trappen Tegen Grenzen!
En nu op naar 2020 …

Sterren

Sommige schitteren
kort en hevig
Andere stralen
lang en kalm

Sommige verschijnen
uit het niets
Andere steken
we zelf aan

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag