Hoe Kristof zijn eigen cadans vond

Enkele maanden geleden kreeg ik een berichtje in de messengerbox van Trappen Tegen Grenzen. Een vriendelijke begroeting en lof voor het initiatief… maar vooral ook een heel boeiende vraag. Een vraag die meerderen me al stelden, maar niet op deze manier. Het was Kristof die me vroeg: “Wat zegt jouw psychose over jou? Wat vertelt het over de diepste delen van je ziel ?” Samen met deze vraag deelde hij een stukje van zijn eigen leven. Want om te kaderen waarom hij die vraag juist op déze manier stelde, vertelde hij over zijn vader. Zijn vader leeft al een lange tijd verder dankzij twee donorlongen. Die kreeg hij omdat hij een longziekte had ontwikkelt die stilletjes aan de longblaasjes van zijn eigen longen helemaal aantastte. En Kristof’s vader had hem altijd vertelt dat dit waarschijnlijk zo was gekomen, “omdat hij als kind altijd te weinig ademruimte had gehad”.

Ongeveer twee weken geleden trok ik met mijn vriend Bart samen op de fiets richting het Hageland. Kristof had een T-shirt besteld om Trappen Tegen Grenzen te steunen, maar de maat matchte niet echt. Omdat ik graag de kans neem om kennis te maken met mensen die me contacteren en steun bieden aan Trappen Tegen Grenzen, besloten we om elkaar tegemoet te fietsen. Zo konden we de T-shirtmaat wisselen. Aangezien ik volop mijn aantal kilometers op de fiets wil trainen en geniet van lange tochten in het zadel, verzekerde ik Kristof echter al gauw dat ik het T-shirt met plezier tot aan zijn voordeur zou brengen. En zo geschiede dus…

Een thuislevering brengt gesprekken… Kristof, Bart en ik stonden algauw gezellig te keuvelen over biken en gravellen, over korte en lange ritten, over samen en alleen fietsen. Af en toe ontsnapte wat intiemere informatie … Aan de opmerkingen en blikken van Kristof merkte ik dat hij zo zijn eigen fietsverhaal wel had. Mensen dwingen om open te zijn wil ik vooral niet doen, maar het is altijd fijn indien ik ook mag delen in hun diepere zielenroerselen (en vooral als daar dan ook nog eens een fiets bij betrokken is). Want het zijn die roerselen die ons tot de authentieke mens maken die we zijn, boeiend in al onze kwetsbaarheden en veerkrachten.

Omdat ik in dit blog niet alleen mijn eigen verhaal, maar vooral ook de verhalen van anderen wil delen, mag ik hier nu ook het verhaal van Kristof vertellen. Want de fiets ( en dan vooral de mountainbike) bleek ook in het leven van Kristof een belangrijk herstelmiddel.

Ongeveer 10 jaar geleden maakte Kristof een scheiding door. Zijn toenmalige relatie verliep vooral de laatste 3 jaren in doffe ellende en stress… De vrouw met wie hij samen was  vocht met een alcoholverslaving.  Als partner heb je dan heel wat mee te dragen. De scheidingsprocedure verliep heel moeizaam en vroeg opnieuw heel wat extra energie : een hele administratie, het huis verkopen, en vooral de toen nog kleine kinderen op een goede manier opvangen en een regeling uitwerken die voor iedereen ‘ok’ was. In de momenten dat Kristof zijn kinderen niet zag, sloot hij zichzelf op. Hij wou zich afsluiten van de buitenwereld. Had geen zin of behoefte aan sociaal contact. De grond was onder zijn voeten weggevaagd en hij had geen zin om dit telkens opnieuw te moeten uitleggen aan iedereen rondom hem. Hij zag eventjes de uitweg niet meer, en had geen idee hoe van deze situatie terug te kunnen herstellen.

Tot de broer van Kristof hem het huis uittrok om een keertje mee te gaan fietsen. Kristof was eigenlijk altijd heel sportief geweest, maar na een arbeidsongeval liep hij een rugletsel op. Hierdoor was hij lang niet actief meer. Met zijn toenmalige nog simpele MTB trok hij samen met zijn broer op pad. En het was afzien, getuigd hij. J “Ik had nul de botten techniek.  Gestoord vond ik sommige dingen die hij me voorschotelde (haha nu zou ik dat met een driewielerke doen). Maar na 3-4 maanden voelde ik wel, dat dat wekelijkse uitstapje me fysiek én mentaal weer sterker maakte.  Mountainbiken, op de speelse manier zoals we dat nu nog steeds het liefst doen, was toen een gevecht met mezelf, dat ik stilaan naar mijn hand begon te zetten, ’t werd steeds minder een gevecht, steeds meer een positieve uitdaging…”, aldus Kristof.
Hij ging uiteindelijk trail- en endurobiken… groeide steeds meer in zijn technieken en zocht steeds nieuwe uitdagingen. Via deze manier van fietsen leerde hij nieuwe mensen kennen en kwam op prachtige plekken in de natuur. “Heerlijk!”, zegt Kristof, “Op de mountainbike kwam ik weer tot leven, had ik het gevoel thuis te komen in mezelf…”

Het gevecht dat zijn ex-partner voerde met de alcohol (paar opnames en regelmatige conflictsituaties) bleef hem en de kinderen echter achtervolgen. Kristof voelde zich erg verantwoordelijk om de ‘stabiele factor’ te kunnen zijn voor zijn zonen. Bij elke opname van hun moeder verbleven zij een onbepaalde tijd bij hem. Hoewel Kristof zijn kinderen erg graag ziet, legde deze dynamiek soms een grote druk op zijn schouders. Hij voelde zich er erg alleen voor staan, en zocht de kracht om dit allemaal telkens alleen te moeten blijven opvangen. Toen de moeder van zijn jongens de laatste keer werd opgenomen, knakte er iets in hem. Ook het biken ging niet meer. Kristof vertelt hierover: “Ik durfde op de trails sommige technische passages niet meer, maakte fouten, had geen positieve mindset meer…  Probeerde mezelf te forceren, want dat technisch biken zou me erdoor halen!  Door te moeten focussen is er geen tijd om met andere zaken bezig te zijn, dus…  Tot iemand op een dag zei:  Zoude gij niet beter stoppen maat, voor het op ne keer is goed fout gaat ?! Klote opmerking, confronterend. Maar ik voelde wel dat hij gelijk had.  Het gíng niet meer…”

Hij stopte niet met fietsen, maar ging anders fietsen.
“… de jongens op zondagmiddag bij mijn ouders afzetten, rugzakje aan en hop, op m’n eentje met de MTB de natuur in, voor 3-4 soms 5 uur.  Rustig pedalerend, hier en daar effe een plezant stukje meepikken.  Gedachten toelaten, tranen soms laten rollen (liefst in de regen).  Tot rust komen in mezelf, weer content  zijn met wie en waar ik op dat moment was…”

Kristof voelde zich op de fiets weer ‘helen’, zoals hij dit zelf verwoordt. Hij kreeg terug zin om zichzelf uit te dagen, de fiets had hem er terug doorgehaald.

Verder deelt hij nog :
“Dit had me iets belangrijks geleerd:  Luister naar jezelf, want biken is niet biken..!  Op momenten dat het mentaal goed zit, kan ik mezelf pushen, heb ik zoveel lol aan technische trails. En al hoeven de extremere enduro toestanden niet meer, dàt is wat ik het liefste doe met mijn zalig all-mountain hardtailtje.  Spelen.  Boys will be boys, right  😉
Maar soms voel ik, dat ik meer rust nodig heb dan uitdaging, en dan kan ik nog steeds erg genieten van, en me opladen door, gewoon relax een paar uren door de natuur te cruisen.  Alleen of in heel beperkt gezelschap…  Rust !
En heel soms, dan voel ik dat zelfs dat nog te snel gaat, en dan blijft mijn geliefde (letterlijk) stalen ros op stal, met beetje tegenzin altijd toch, en dan trek ik mijn wandelschoenen aan. Te voet het bos in, wegzakken in mezelf, of tegen een boom…connecteren met moedertje natuur.”

“ Life is like a bike ride, momentum is your friend “ De kunst is om je momentum te voelen zeker 🙂 en erop te surfen…

Door te klimmen en dalen, en te blijven bewegen… vond ook Kristof uiteindelijk zijn eigen cadans.


Bedankt voor het delen van jouw fietsverhaal, Kristof!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: