Slikken of Trappen : de dans met de neurotransmitters

Het zal nu ongeveer iets meer dan 12 jaar geleden zijn dat ik mijn eerste pilletjes kreeg van mijn huisarts. Venlafaxine 75 mg… ook gekend als een SRI of Serotonine heropname remmer. Een belangrijk pilletje in de behandeling van angststoornissen en stemmingsstoornissen. Gedurende die 12 jaar heb ik ook een 4-tal jaren, alle episodes bij elkaar opgeteld, met slechts 37,5 mg per dag toegekomen. Telkens met de bedoeling er helemaal mee te kunnen stoppen… Want ik wou er van af!  Je neemt toch geen medicatie om gelukkig te zijn ?!, dacht ik toen.
Ondertussen, omdat ik weer eventjes de weg verloor, neem ik sinds een kleine 2 jaar een dosis van 150 mg per dag. Want zou er misschien een bepaalde gewenning kunnen optreden ? Ligt mijn tolerantiedrempel hoger ? Na lang proberen om het uit te stellen.. gaf ik toch toe. Verdomme, ok, zei ik dan uiteindelijk, verhoog die dosis dan maar. Volgens mijn huisarts waren de meeste mensen met die dosis goed geholpen, was de dosis toch nog niet zo erg hoog, en dus ik zou er ook wel goed mee geholpen zijn…
En daar staan we dus nu.

Voor ik met dat allereerste pilletje begon, gingen al enkele jaren overleg met de huisarts vooraf. Overleg rond een resem van lichamelijke klachten : opkomende en weer gaande vermoeidheid, overspanning en blokkades van de spieren, hartritmestoornissen, ademhalingsproblemen, frequente migraine-aanvallen, pijnlijke opzwellende buiken, zeer frequent bewusteloos worden, … 
Bloedtesten, ademhalingstesten, hartonderzoek en een Holter dragen, meerdere reeksen kinesitherapie, voedingsaanpassingen, … Ongeveer 2 jaar lang werd heel wat getest en uitgeprobeerd, om telkens tot dezelfde conclusie te komen : dat ik eigenlijk zo gezond als een visje was. Ahh ja, lichamelijk toch…

En ja hoor, dat was ook zo. Op mijn goede momenten had ik een enorm uithoudingsvermogen, en was ik een uiterst beweeglijk persoon. Zeer sportief. Op die momenten had ik ook nauwelijks klachten. Maar het zou nog enkele jaren duren voor er een link werd gelegd. 
De eerste link werd gelegd toen ik, door mijn toenmalige gedragstherapeut, naar een gespecialiseerd diagnosecentrum voor angst- en traumagerelateerde somatische klachten werd verwezen (Tumi Therapeutics). Na 2 uur van beelden, taken en tests uitvoeren, volgeplakt met sensoren over hoofd, handen en schouders, bleek ik over de hartvariabiliteit (HRV) van een topsporter te beschikken. Ik was dus heel fit… alleen niet in mijn hoofd. Want ook heel wat andere indicatoren (spierspanning, reflex, verhouding O2 en CO2 in ademhaling, … ) toonde dat mijn lichaam in een constante staat van alertheid zat. Daarom dat ik lichamelijk zo fit was ?!  🙂
Anyway, … voor het eerst kwam de bedenking en ook de ervaring dat sporten een positieve invloed op me had. Ik sportte graag, dus ik ging het meer doen. 

In de periode voor en na deze gespecialiseerde testing nam ik zelfs twee soorten medicatie. Omdat de angstproblematiek in die periode in mij piekte. Zij nam soms wel erg acute en irrationele vormen aan. Ik leefde ongeveer een half jaar met angstpsychotische symptomen. Daarom had ik vaak een stevige angstremmer op zak, Lorazepam Expidet. Even een tabletje onder mijn tong en ik werd rustig. Chemisch gezien toch…
Dankzij mijn gedragstherapeute bleef ik dit 2de soort pilletje behandelen als een zoete zonde, enkel als het echt echt echt niet anders kon. Uiteindelijk kon ik vrij snel verder zonder dat chemische rustmiddeltje. Gelukkig maar!

Goed… maar nu terug naar die serotonine heropname remmers… die ik nu dus nog altijd slik. En het feit dat ik meer en meer begon te merken dat sporten en vooral duursporten mij ook in evenwicht lijkt te houden.

Ondertussen zijn we heel wat jaren later… en kent ook het onderzoek naar psycho-farmaca steeds meer vooruitgang. Men ontdekt meer en meer hoe ze precies werken. Want wat grappig is… of niet grappig… het is hoe je het bekijkt… Van heel wat psycho-farmaca is slechts van 20% van de werkzame stoffen in het ganse medicijn de echte werking gekend. Heel vaak ben je dus een proefkonijn bij de opstart van dit soort medicijn … Zal het aanslaan bij jou of niet ? Heb je niet teveel bijwerkingen ? Dan ben je er misschien wel goed mee. 
Ook in het onderzoeksveld van de sport en het preventieve effect op de gezondheid, (waartoe ook de geestelijke gezondheid behoort), worden meer en meer nieuwe ontdekkingen gedaan. Zoals de werking van sport op neurotransmitters.
Neurotransmitters zoals Noradrenaline, Oxytocine, Endorfine … en jawel Serotonine. Neurotransmitters of specifieke hormonen die ook een belangrijke rol spelen in de angst- en stemmingsmechanismen in ons lichaam.

Heel concreet…
Duursport (zoals fietsen, lopen, intensief wandelen) stimuleert de toevoer van de neurotransmitters serotonine en noradrenaline. Bij een psychische kwetsbaarheid die bvb stemmingswisselingen en angststoornissen kan veroorzaken… is de toevoer van serotonine uit balans en vaak te weinig. Daarom wordt een medicijn als een serotonine heropname remmer voorgeschreven. Via dit medicijn wordt de opname van serotonine chemisch gereguleerd. Het zorgt er voor dat hogere niveau’s serotonine aanwezig blijven op de cruciale plaatsen in het lichaam. 
Ondertussen is echter door meerdere wetenschappelijke onderzoeken aangetoond en onderbouwd dat ook regelmatig fietsen, lopen of wandelen (duursport) de balans in serotonine op een natuurlijke wijze kan reguleren. Indien er sprake is van milde vormen van dysbalans in serotonine. Milde depressie en milde angststoornissen bijvoorbeeld.
Bij ernstigere vormen van psychische kwetsbaarheid zou echter ook de overweging van duursport in combinatie met medicatie kunnen gemaakt worden ? En de chemische regulatie via medicatie verminderen, door het stukje natuurlijke regulatie te laten toenemen via duursport. 

Ikzelf begin de laatste tijd meer en meer de indruk te krijgen dat een aantal ongemakken die ik ervaar (tijdens het uitvoeren van duursport) wel eens bijwerkingen zouden kunnen zijn gerelateerd aan mijn medicatie… een grappige wending. 🙂
Vooral omdat ze zijn toegenomen sinds de dosis van mijn medicatie werd verhoogd. 
Ik vraag me dan ook meer en meer af … zal ik blijven slikken of Trappen ? Of én slikken én Trappen ?

Waarom ik meer en meer wil kiezen voor Trappen en minder voor slikken, vertel ik in een volgend blogbericht. De enige echte waarheid, voor iedereen toepasbaar, zal zeker niet bestaan. Dat wil ik hier ook niet verkondigen.
Ik hoop echter dat ik anderen die ook soortgelijke medicatie nemen, of er misschien aan denken dit te willen nemen, even laat stilstaan bij alternatieven. 
Want ik lees, ik hoor, ik zie dat er in België nog altijd veel wordt geslikt… en misschien soms te snel geslikt ?, te lang geslikt ?, te veel geslikt ?, … Voor mezelf vind ik het alvast de moeite waard om een keertje de afweging te beginnen maken, samen met de experten (psychiaters, therapeuten, onderzoekers) dan wel. 

Om dit blogbericht te schrijven heb ik me laten inspireren door een aantal interessante wetenschappelijke teksten. Heb je een diepgaandere interesse ? Dan wens ik deze zeker te delen. 

Graag geef ik ook nog volgende leestip mee : Leven in cadans. Hoe je fietsend je hoofd verzorgt. Martijn Veltkamp. 2018.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: