Hoe Nathalie begon te trappen tegen grenzen

Twee keer per week spoor ik met de metro door Brussel, heen en terug, naar Sint-Jans-Molenbeek. Hier is UilenSpiegel vzw gevestigd.
Ik neem lijn 1 of lijn 5 en stap af aan de halte ‘Graaf van Vlaanderen’. Lijn 5, dat is dezelfde lijn waarmee 6 haltes verder het metrostation Maelbeek wordt bediend. Maelbeek, de halte waar op 22 maart 2016 om 9u11 een bom ontplofte in een rijtuig van een metrostel. De ontploffing ontnam 20 mensen het leven, maar liet even zovelen littekens achter in lijf en ziel.

Ik vertel jullie dit omdat , enkele jaren later nu, ik dus op dezelfde lijn spoor die Nathalie De Craecker toen dagelijks nam. NAM zeg ik duidelijk, want 22 maart 2016 liet, net als bij heel wat anderen, een beklijvend spoor in haar achter. Diezelfde ochtend was Nathalie net uit het metrostel uitgestapt aan de halte Schuman. Hetzelfde metrostel dat 2 minuten later ontplofte in Maalbeek. Amper 2 minuten maakten het verschil … tussen leven of dood kunnen zijn. Hier begint Nathalie’s fietsverhaal.

Maandenlang na deze tragedie kon Nathalie het mentaal niet meer aan om de metro te nemen. De angst omklemde haar. De gedachte dat zij , als ze 2 minuten langer had blijven zitten op die metro en het station van Maelbeek zou hebben moeten aandoen, was te zwaar. Bij elke poging om de metro achteraf te nemen werd zij overmand door huilbuien, verlamd door angst en immens verdriet voor de slachtoffers en de dierbare mensen die zij had kunnen verliezen. Dit maakte het haar onmogelijk om dit vervoermiddel te blijven gebruiken.

Vervolgens schonken Nathalie’s ouders haar een fiets. Het initiatief kwam vooral van haar pa, waarmee ze eigenlijk niet de makkelijkste band heeft. Nathalie trok vanaf nu met de fiets naar het werk. Maar ook dit ging niet zonder het nodige getrap tegen grenzen. Het kostte haar wel even de tijd om comfortabel door het drukke Brusselse verkeer door te leren fietsen. Aanvankelijk nam ze dan ook regelmatig de tram of liep naar het werk. Uiteindelijk werd de fiets toch haar vaste vervoermiddel door Brussel. Dankzij haar fiets vond Nathalie een nieuw evenwicht in de band met haar pa, en een manier om met haar angsten aan de slag te gaan. Het bewegen gaf haar terug meer emotioneel evenwicht. Nathalie begon te trappen tegen haar eigen grenzen. 

Ondertussen neemt zij terug de metro. En ook voor haar is de fiets ondertussen een belangrijke bondgenoot geworden in het behouden van een juist mentaal evenwicht.
In 2017 ontdekte ze de gravelbike, samen met haar vriend Stéphane. Sindsdien is ze niet meer van de fiets te houden. Ze spaarde ondertussen dan ook een klein gamma fietsen bij elkaar. 🙂  Wat voor Nathalie begon als een alternatief vervoermiddel en een vorm van therapie, is evenzeer een manier van leven geworden.

Op basis van deze gemeenschappelijkheid vonden wij elkaar. Eerst door elkaars fiets- en gravel avonturen te volgen op Instagram, en hier een daar een bemoedigende en bewonderende comment uit te wisselen. Om dan vervolgens elkaar dan eindelijk eens ‘in ’t echt ‘ tegen te komen op de Dirty Boar Gravel ride van dit jaar (2019). Hier bevestigde de échte klik, de reeds gelegde sociale media band. 🙂

Ondertussen trekken we er samen op uit met de gravelbike, glimlachend van oor tot oor. Want dat is wat de gravelbike, de natuur, de buitenlucht, de fietssfeer en de nieuwe paden met ons doen. Ze brengen het evenwicht voor de moeilijkere dagen, waarin we wel eens geplaagd worden door minder aangename herinneringen, gedachten en angsten. 

Nathalie en Stéphane, dragen Trappen Tegen Grenzen een warm hart toe.
Nathalie engageerde zich alvast om ook meer berichtgeving in het Frans te kunnen voorzien via de sociale mediakanalen van Trappen Tegen Grenzen. Want psychische kwetsbaarheid reikt uiteraard tot voorbij de taalgrenzen. En ik zal een groot stuk van mijn tocht afleggen in Wallonië dus ik hoop ook Waalse sympathisanten te kunnen ontmoeten. Beiden schonken een fikse individuele gift, én zullen meefietsen naar de lezing van Dirk De Wachter. Een moedige keuze van Stéphane. Het toehoren van een lezing in het Vlaams vormt voor hem nog wel een zekere uitdaging. Een mooie manier voor Stéphane om te trappen tegen zijn grenzen. 🙂

En moedig en authentiek van Nathalie om toe te staan dat ik haar kwetsbare periode en fietsverhaal hier mag delen op de blog van Trappen Tegen Grenzen. Dit verhaal toont voor mij opnieuw de kracht die we in kwetsbaarheid kunnen vinden. Dat we allen kwetsbaar (kunnen) zijn op een eigen unieke manier. Want dat is toch wat mens zijn is ?

One thought on “Hoe Nathalie begon te trappen tegen grenzen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: